Scherpe pen!

Schrijfster, columnist en kunstenaar, toneelschrijver Saskia de Coster heeft geen introductie meer nodig. Ze staat bekend om haar uitgesproken pen en uniek plotgenre. Ook met De laatste sessie blijft ze trouw aan haar originele plotstijl, noem het een roman doordrongen een onderhuidse spanning.

Kristien, 75 jaar gaat op intakegesprek bij de jonge psychologe Sofie. Ze is een gewone vrouw met haar voeten in de Vlaamse aarde. Bescheiden, met haar woorden zorgvuldig afgewogen. Maar Naarmate de sessie vordert, merk je dat Kristien al jaren een geheim meedraagt. Een geheim die haar leven nog altijd onder druk zet.

Wie op zoek is naar een boek dat je niet kan wegleggen, zit met De laatste sessie helemaal goed! Bestaat er zoiets als lezersgeduld? Dat zal je hier nodig hebben, want pas op het einde vallen de dreigende puzzelstukken op hun plaats, met een verrassende wending bovenop. Deze dreiging zit niet expliciet in grote onwaarachtige gebeurtenissen, maar sluimert tussen de woorden heen, als een mijnveld waar je als lezer voorzichtig doorheen beweegt. Een spanningsveld dat met grote stappen doorheen de woorden loopt. Woorden, taal die een genot zijn voor de lezer, sommige zinnen kan je haast proza noemen gedipt in een saus van de Costers sarcasme. De laatste sessie is geschreven door een scherpe pen die roept, maar tevens stiltes weet te verwoorden. En die stiltes zijn luid, en wil je herlezen door het rijkelijk woordgebruik.

Knap werk! De laatste sessie zal in elk geval niet mijn laatste de Coster sessie zijn!