Een bijzondere familiesaga!

Kris Van Steenberge (1963) toneelschrijver, regisseur en docent werkte vier jaar lang aan zijn romandebuut Woesten. Voor dit debuut heeft de auteur zich verdiept in de geschiedenis van het dorp Woesten. Zelf beweert de auteur (lezing te Brussel) dat het debuut Woesten en portie geluk hand in hand gaan, na het lezen van het boek moet ik deze bewering tegenspreken. Woesten is een verhaal dat onder je huid kruipt, een bijzondere familiesaga waar je naar de personages kijkt met afwisselende emoties.

*De jonge Elisabeth dochter van de dorpssmid trouwt met dokter Guillaume, stiekem hoopt ze om zich af te scheuren van het dorp. Wanneer Elisabeth bevalt van een tweeling, blijkt het eerste zoontje Valentijn perfect te zijn, toch haar tweede zoontje Naamloos komt misvormd op de wereld. Vanaf dat moment wordt haar huwelijk liefdeloos en kil, Guillaume verdrinkt zich en sluit zich af van Elisabeth en Naamloos. Verdriet en pijn, overleven en sterven hangt als een schaduw over het gezin.

De start is er één is vol liefde en geeft onmiddellijk een beeld van de jonge Elisabeth en het dorp Woesten. De auteur gebruikt hier ook mooie citaten om de liefde over te brengen naar de lezer. Toch neemt het plot een boog van negentig graden en pakken de wolken samen, melancholische wolken. Een verdrietig verhaal waar een spanningsboog wordt verweven en de lezer volledig in de ban houdt. De auteur heeft een vlot lezende Vlaamse pen en wisselt lang zinnen af met kort zinnen. Simpele woorden blijken mooie fragmenten te worden als Van Steenberge zijn pen op papier zet.

‘Aan een kraam met fijne stoffen kocht hij een bordeauxrood zijden sjaaltje. Ze weigerde eerst. Zoiets kon ze niet aannemen. Hij moest zijn geld voor betere dingen gebruiken. Maar hij zette zijn voetzool midden in haar hart, door zonder aarzelen te antwoorden dat hij niets of niemand kon bedenken, in heel de godverdomse wereld niet, aan wie hij zijn geld beter kon besteden.’

Het verhaal is in vijf delen verdeeld en je ziet door de ogen van Elisabeth, Guillaume, Valentijn en Naamloze, soms zie je op dezelfde situatie neer en wordt het geheel beetje bij beetje aangevuld tot de tekening af is. Alsof dit niet genoeg is, weet de auteur op het einde de verschillende bijfiguren samen te brengen en het verhaal af te sluiten door het eigen verhaal van de auteur. Woesten blijft nazinderen, Kris Van Steenberge soms dwing je geluk af!