Hoogtepunt of dieptepunt?

We volgen Philip Bowman bijna een leven lang, vanaf het einde van WOII als hij nog bij de marine zit. Verliefdheden, relaties, seks, scheidingen etc. Eigenlijk gaat het alleen maar over zijn liefdesleven. Salter wordt wel een writer’s writer genoemd. Tommy Wieringa schrijft dat dit een diepzinnig hoogtepunt is in het oeuvre van Salter. Maar het verhaal heeft op mij niet veel indruk gemaakt. Bovendien hou ik niet zo van zijn stijl: Salter geeft bij alle personen die voorbij komen uitgebreid een beschrijving, en niet alleen uiterlijkheden. Aan het eind moest ik concluderen dat ik van Bowman zelf niet veel weet. Behalve van zijn liefdesleven en dat hij bij een uitgeverij werkt. 2,5*

Ik heb ook geen citaten genoteerd. En dat zegt mij ook altijd iets. Omdat het in dit boek alleen maar over de liefde gaat (en die dan ook nog vaak kort duurt) moest ik steeds denken aan Brieven uit Genua van Ilja Leonard Pfeijffer waarin hij schrijft:

“De liefde is een keuze. Het is een besluit waarvan je je voorneemt om er heel hardnekkig in te blijven geloven. Het klinkt misschien niet zo romantisch om het zo te zeggen, maar als je er goed over nadenkt, is het eigenlijk veel romantischer dan het gangbare model van twee hulpeloze individuen die door het noodlot in elkaars armen worden gedreven als botsende protonen in een deeltjesversneller. Het besluit om van iemand te houden en moeite te doen om te bouwen en een gemeenschappelijk verhaal te maken van de wederzijdse toewijding, dat zo rijk wordt dat je het als het enige ware gaat beschouwen, dat is mooi, menselijk en heldhaftig. Dat ontroert. Toeval ontroert niet.”

PS Light years schijnt beter te zijn. Misschien dat ik dat nog een keer inkijk.