Over (onmogelijke) liefde.

“Wat er uit zijn lichaam komt, en wat erin gaat – hij is niet eerder zo met de neus op de feiten gedrukt. Het lichaam heeft ingangen en uitgangen. Innemen en afscheiden wisselen elkaar af, ze pulseren. Ze bezitten een soort ritme en drang. Soms worden de zaken omgedraaid. Dat is mogelijk: een opening waardoor iets het lijf verlaat, wordt dan een holte waardoor iets naar binnen treedt, een opening die iets ontvangt. Hij heeft de nachtelijke geruchten uit de andere tenten opgevangen en hij stelt het zich voor. Lippen die ontvangen, een mond die hongert, maar op een andere plek dan het gezicht.”

Een boek over (onmogelijke) liefde. Over incest. Ook over biseksualiteit. Klinkt heftig. Maar het is een bijzonder mooi verhaal. En niet zwaar. Uit 2005. Genomineerd destijds voor de Libris literatuurprijs. Deze schrijver zou bekender moet zijn. Maar overleed, 58 jaar oud, in hetzelfde jaar dat dit boek uitkwam.

Het begint in een Mediterraan land, overduidelijk Turkije. Het verhaal overschrijdt verschillende grenzen. We zijn even in Duitsland. In Nederland. Om weer te eindigen aan de Middellandse Zee.
Onderstaand citaat, en dan met name het tweede deel komt heel erg overeen met de mening van de schrijver las ik in een interview met hem in NRC.

“’Wat zie je toch in hemelsnaam in die Omer?’ vraagt Özlem. ‘Te korte armen, te korte benen en hij noemt zichzelf assistent-ober.’
‘Hij is een prachtjongen, werpt Babette tegen, ‘een echt Middellandse-Zeetype. Weet je wat het met jou is, meid: je bent veel te streng voor de liefde.’”

“Omer is iemand om voor te sterven van geilheid, gaat de negerin door. Althans in het geniep, want in het openbaar kijkt men zogenaamd langs elkaar heen. Als het maar niet open en bloot gebeurt, wordt in Dogrun alles toegestaan. In Europa moet tegenwoordig alles in de etalage. Dat heet uit de kast komen. Maar het is eigenlijk deel van de blanke biechtcultus, […]”