Indringend en toch luchtig: must-read.

De film werd me eerder al aangeraden door mijn jongste zoon en die heb ik dan ook gekeken. Het was een goede film, vond ik, met een goed verhaal en mooi uitgewerkte karakters, maar ook een wat luchtige film, terwijl het onderwerp toch niet heel luchtig is. Alles draait immers om Craig, die het echte leven niet aankan, en daarom besluit zichzelf op te laten nemen in een psychiatrisch ziekenhuis.

Het is een poosje geleden dat ik de film zag, maar ik meen me te herinneren dat de reden voor de opname zelf vrij summier werd behandeld in de film, en de tijd die de opname duurde, werd uitgebreider uitgewerkt. In het boek ben je pas ergens op bladzijde 155 in het ziekenhuis aangekomen. De pagina's ervóór wordt indringend duidelijk gemaakt wat het is om als jongere in een depressie te belanden. Ned Vizzini heeft dit boek destijds gebaseerd op zijn eigen ervaringen en dat maakt zijn beschrijvingen waarschijnlijk ook zo levensecht, maar -dus- ook zo bedreigend. Soms zijn de gedachtes van Craig zo zwart, maar ook zo helder, en ze maken ook messcherp duidelijk en haast logisch waarom hij op een bepaald moment van de Brooklyn Bridge wil springen. Je wil dan wel in het boek kruipen en vliegensvlug naar die brug rennen om hem tegen te houden.

Craig besluit vlak voordat hij zal springen de Suicide Hotline te bellen en dat telefoontje leidt hem naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis. Daar wordt hij voor vijf dagen opgenomen en hij ontmoet daar allerlei andere mensen met hun eigen psychiatrische problemen. Het is een kaleidoscopisch geheel, dat door Ned Vizzini met humor, maar ook met liefde, is beschreven.

Ned Vizzini laat Craig uiteindelijk weer zin in het leven krijgen en hoop voor de toekomst, ook al zal het nooit vanzelf gaan. De depressie zit als een onvoorspelbare tumor in zijn hoofd en is slechts te bedwingen met medicijnen en therapie. Hoe het met Craig in de toekomst werkelijk gaat, dat weten we uiteraard niet. Helaas is dat voor de schrijver wel bekend. Hoewel hij met zijn werk veel lezers herkenning en hoop bood, heeft hij dat aan zichzelf niet kunnen geven; hij overleed in 2013, op 32-jarige leeftijd, nadat hij van een gebouw sprong.

Het maakt pijnlijk duidelijk dat een depressie net een soort kanker is. Soms lijkt het overwonnen. Soms is het dat niet. Met die niet te bevatten werkelijkheid moet je het gewoon zien te doen.