Recensie ‘De smaak van water’

Wanneer de 17-jarige Noria op het punt staat de nieuwe theemeester te worden, toont haar vader haar een geheime zoetwaterbron. Haar familie bewaakt deze al eeuwen. Noria moet dit geheim van haar vader overnemen. Illegaal waterbezit wordt immers zwaar bestraft in een wereld waarin de waterschaarste enorm is. Ze wordt verscheurd tussen haar plichten en haar vriendschap met Sanja, wiens familie niet meer rondkomt met het hun toebedeelde waterrantsoen.

Je leert Noria en de stoffige, droge wereld waarin ze leeft goed kennen. Ze woont in de toekomstige Scandinavische Unie, waarin gebruiken van over de hele Verleden Wereld zich vermengd lijken te hebben. Kennis en technologie gingen daarentegen massaal verloren, waardoor nog weinig geweten is over hoe het leven er vroeger aan toe ging.

Door de waterschaarste worden de bewoners van de Unie gedwongen tot overleven. Noria’s vader leert haar het theemeestersvak. Thee drinken is een luxe die niet iedereen zich kan permitteren, een tegenstrijdigheid in een bijna uitgedroogde wereld.

Zelden las ik een boek met zo’n daardachte schrijfstijl. De auteur verwent je als lezer met prachtige beschrijvingen en metaforen van water in al haar vormen. Deze staan in schril contrast met de stoffe omgeving die geschetst wordt en met observaties over de dood.

‘De smaak van water’ is poëtisch en melancholisch geschreven. De wereld waaron je ondergedompeld wordt, is ronduit angstaanjagend. Het einde stemt zowel hoopvol als hopeloos. Dit is zo’n boek waarvoor je als lezer graag de tijd neemt.