Recensie ‘De verhalenbakker’

Voormalig topdanseres Sofie vindt het fascinerend om naar de Italiaanse bakker Giacomo te kijken tijdens zijn werk. Het einde van haar danscarrière heeft haar leven compleet overhoop gehaald. Wie is ze als ze niet danst? Wie zal er van haar houden als ze niet langer schittert op het podium? Eigenlijk was het baantje bij de dorpsbakkerij bedoeld als een tijdelijke oplossing, voordat ze haar leven een nieuwe wending kon geven. Maar verrassend genoeg vindt Sofie in de kleine bakkerij veel meer dan alleen een tijdelijke inkomstenbron: de wijsheid van een eenvoudige man, het geluk van kleine dingen en misschien zelfs de moed om te veranderen.

Op het moment dat je Sofie leert kennen is ze boos en verdrietig. Dat brengt niet altijd het beste in een mens naar boven. Het duurt even voordat ze ontdooit en voordat je als lezer haar mooie kanten te zien krijgt. Giacomo is echter meteen een en al warmte, vriendelijkheid en wijsheid. Mocht hij bakker zijn in mijn dorp, ik ging er elke dag brood halen.

“ Weet je, harten kunnen alleen goed leren kloppen als andere harten voor ze kloppen.”

Het boek zit boordevol kleurrijke en mooie personages. Zo is er Florian, de man van Sofie, die hopeloos veel van haar houdt maar in die hopeloosheid niet altijd het goede doet. En Anouk, al heeft ze liever dat je Maria zegt, die spat ultravrolijk van de pagina’s af. Elsa, die is dan weer niet zo vrolijk. Je voelt meteen dat dit een vrouw met een loodzware rugzak is. Henn slaagt erin deze personages samen te laten komen in een prachtige symfonie van een boek.

“ ‘Het leven,’ antwoordde Giacomo, ‘is als een rivier vol gevaren. En sommigen raken daarin verstrikt.’”

Net als ‘De boekenfluisteraar’ is ‘De verhalenbakker’ een lief, schattig, hartverwarmend verhaal. Het voelt wederom als een warm bad, een stevige omhelzing, een donzig deken. Meer van dit, alsjeblieft.