Origineel maar voelt afstandelijk aan

‘Het boek van de huizen’ vertelt het levensverhaal van een man aan de hand van de huizen waar hij gewoond heeft. We lezen over verteller ‘Ik’ als minnaar, baby, echtgenoot, zoon en student. Wat vertellen de huizen waarin we woonden?

In deze roman leer je Ik kennen via de huizen waarin hij woonde. Dat gebeurt niet chronologisch: het verhaal verspringt in tijd en ruimte, waardoor je Ik dan weer als volwassene leert kennen, dan weer als kind of student.

Na het lezen van het boek had ik nog steeds niet het gevoel dat ik Ik heel goed kende. Dat komt volgens mij deels doordat de tijd in het boek steeds verspringt, waardoor het moeilijk is om de puzzelstukjes van wie Ik is in elkaar te passen en het geheel te zien. Ook komt het deels doordat het boek erg beschrijvend en relatief weinig verhalend is. Elke woonplaats wordt beschreven: aantal kamers, grootte van het appartement of het huis, er wordt iets over het meubilair gezegd. Soms gaan hier meer woorden naartoe dan naar het beschrijven van Ik of van wat zich in het huis afspeelde. Door dat beschrijvende en omdat ik geen band opbouwde met Ik, was het soms een beetje moeilijk om door het boek heen te komen, ik vond het met momenten wat stug lezen.

“Oma tilt hem op en praat tegen hem; hij spartelt met zijn vier rimpelige pootjes en ervaart zo een begeleide vlucht tussen die gebouwen die de hemel samenpersen tot een vierkant.”

Wel is ‘Het boek van de huizen’ een originele roman. Het concept van dit boek vind ik erg goed bedacht, want inderdaad: waar we gewoond hebben, zegt iets over ons. Ook wordt geen enkel personage bij naam genoemd, terwijl het toch steeds duidelijk is over wie er gesproken wordt (bv. Ik, Vader, Echtgenote). Het is een leestipje voor als je een onconventionele en ietwat uitdagende roman wil lezen.