Recensie ‘Onze verloren harten’

De 12-jarige Bird woont bij zijn liefhebbende, maar gebroken vader. Hun leven wordt al 10 jaar lang bepaald door de PACT-wetten die werden opgesteld om de Amerikaanse cultuur te behouden. Ze werden in het leven geroepen na jaren van economische instabiliteit en geweld. Vooral Aziatische gezinnen riskeren uit elkaar gehaald te worden. Bird kan zich zijn moeder nauwelijks nog herinneren. Hij gaat naar haar op zoek nadat hij een cryptische tekening ontvangt. De zoektocht brengt hem naar volksverhalen, een ondergronds netwerk van bibliothecarissen en New York, waar een daad van verzet het begin van de verandering zou kunnen zijn.

Je komt als lezer terecht in een strenge, dystopische wereld waarin mensen idealiter braaf in de pas lopen. Iedereen doet z’n werk, eet op de gewenste momenten, enz. Birds vader dringt er bij zijn zoon aldoor op aan dat hij zich koest moet houden. Bird heeft immers Aziatische gelaatstrekken. Dat kan gevaarlijk zijn, Bird zou weggehaald kunnen worden bij zijn vader als de autoriteiten daar een reden voor vinden.

“Voor het eerst in zijn leven is hij niets bijzonders en dat voelt als macht.”

Je merkt het misschien al aan deze samenvatting: ‘Onze verloren harten’ is een dystopische, maar erg politiek getinte roman. Het gaat in dit boek aldoor over wetten, macht en racisme. Natuurlijk relevante onderwerpen, maar omdat er naar mijn gevoel veel herhaling in het boek zit, ploeterde ik er met moeite doorheen. Ik vond dat het verhaal traag op gang kwam: volgens mij kwam het pas in Deel 2 (vanaf pagina 163) in een kleine stroomversnelling terecht. Het is wel boeiend om te lezen hoe alle puzzelstukjes op het einde in elkaar passen. De verdwijning van Birds moeder, de cryptische tekening, zijn zoektocht, de bibliothecarissen, de daden van verzet. Het is uiteindelijk ook een boek over overleven, ouderschap, en doen wat je denkt dat nodig is.