Schitterende duistere thriller

Hoe het voelt om het kind te zijn van een moordenaar? Dat weet Chloe Davis maar al te goed. Wanneer ze twaalf is, verdwijnen er zes tienermeisjes uit het kleine stadje waar ze woont. De vader van Chloe wordt veroordeeld als seriemoordenaar en twintig jaar na de feiten zit hij nog steeds in de gevangenis. Ondertussen werkt Chloe als psycholoog, maar soms lijkt ze verwarder dan haar patiënten. Dan verdwijnt er in haar buurt een vijftienjarig meisje en komen de herinneringen aan de vreselijkste zomer van haar leven weer naar boven…

Oordeel
‘Een duistere schittering’ is een originele thriller omdat voor het verhaal echt begint al een heleboel vreselijke gebeurtenissen hebben plaatsgevonden. Er lijkt in eerste instantie geen vuiltje aan de lucht, tot een van Chloe’s patiënten dood teruggevonden wordt. Het is interessant om te lezen hoe Chloe, als kind van een veroordeelde moordenaar daarmee omgaat. Om haar gedachten en gedrag te begrijpen zijn er flashbacks naar die afschuwelijke zomer. We lezen hoe alle gebeurtenissen een invloed hadden op Chloe en wat haar aandeel was in de arrestatie van haar vader.

Het nut van die flashbacks is dus helder, alleen verschijnen ze onaangekondigd in het verhaal. Je leest dus bijvoorbeeld over de verdwijning Lacey in het heden, maar dan katapulteert de auteur je plots terug naar het verleden. In het begin is dat wennen, maar na een paar bladzijden wordt het duidelijk wat Willingham hiermee bedoelt. Het zijn eigenlijk herinneringen van Chloe. Ze wordt door het heden getriggerd om aan bepaalde anekdotes uit het verleden te denken. Daardoor blijft het verhaal wel spannend. De lezer wil weten hoe Chloe’s vader gearresteerd is geraakt, maar ook wie er nu achter de verdwijningen van de tieners zit. Het is dus heel fijn als je verrast wordt met die flashbacks, want zo blijft de spanning gedurende het hele verhaal even groot. Erg knap hoe het verleden en heden hier met elkaar verweven zijn. Zo is er ruimte voor voldoende uitgediepte personages.

Bijgevolg krijgt de lezer ook een sterke connectie met het hoofdpersonage Chloe. In het begin is dat wat moeilijk, omdat het verhaal na de proloog echt in medias res begint en je niet goed weet wat je kan verwachten. De auteur heeft hier gekozen voor een ik-perspectief, waardoor je je goed kan inleven in het verhaal. Chloe’s gedachten zijn ook heel puur vormgegeven. Haar gedachten zijn warrig, waardoor ze wel erg geloofwaardig zijn. Verder zijn er nog een heleboel personages aanwezig, maar je wordt er niet meer overladen, omdat ze gespreid geïntroduceerd worden. Iedereen heeft z’n eigen rol in het verhaal en daardoor is ‘Een duistere schittering’ echt een boeiend boek.

Conclusie
5 sterren
‘Een duistere schittering’ is een ijzersterke psychologische thriller die meteen onder je huid kruipt. Het verleden en het heden zijn hier knap verweven, je wilt constant verder lezen.