Razend spannende thriller

‘Ik tel tot tien’ is een ontzettend spannende thriller. Je zit constant op het puntje van je stoel en hebt moeite om te stoppen met lezen. Het verhaal wordt vanuit drie perspectieven verteld (moeder Lisa, Muriel en Muriels zoon Matthew) en is prima uitgewerkt, want we krijgen veel info over de zoektocht naar Ella én de situatie van Ella zelf. Hierdoor leren we ook de dader beter kennen.

Opvallend is hier dat we al van in het begin weten wie Ella ontvoerd heeft, Muriel is de schuldige. Het is bijzonder fascinerend om de dader van zo dichtbij te volgen en haar gedachtegang te kennen. Ella wordt in deze hoofdstukken ‘het kind’ genoemd, wat erg afstandelijk klinkt. Dat zorgt voor een contrast, want Muriel wil eigenlijk dat Ella op haar eigen zoon Matthew lijkt. Je zou dus denken dat ze Ella wel wat meer liefde wil schenken. Ondanks dat Linda Green dus ons meteen vertelt wie de slechterik is, blijft het verhaal erg spannend, want we komen pas op het einde te weten wat de verdere band is tussen Muriel en het gezin van Lisa. Green zorgt dan nog eens voor een geniale plottwist.

De vele dialogen storen niet, het is net een manier om de handelingen van de personages beter te begrijpen. Dankzij de eenvoudige schrijfstijl leest het verhaal ook erg vlot. Omdat Green ervoor gekozen heeft het verhaal te vertellen vanuit het perspectief van beide moeders, voelt de lezer ook duidelijk het verschil tussen hen. Ze hebben allebei een ander idee over opvoeden en dat wordt vooral helder in de ervaringen van Ella. Ella confronteert Muriel namelijk voortdurend met haar normale thuissituatie. Ze vraagt naar haar mama en benadrukt wat ze thuis wél mag. Verder zijn de hoofdstukken waarin Matthew vertelt over zijn ervaringen ook intrigerend. Hij geeft de lezer een eerlijk beeld over zijn moeder. Die dagboekfragmenten maken het verhaal echt compleet.

Conclusie
Razend spannende thriller die je moeilijk weg kan leggen. Ontroerend, heftig en verrassend.