Verstrikt in eigen leugen

Dit verhaal is merkwaardig, omdat een leugen en de realiteit met elkaar raken verstrengeld. Vrij ingewikkeld als je het mij vraagt, omdat ik soms ook niet wist wat echt/nep was.

Als enige vrouw op de werkvloer klaart Shibata alle ondergeschikte klusjes. Om aan deze taken te ontsnappen, kondigt ze aan dat ze zwanger is. Alleen, ze is helemaal niet zwanger.. Op dat moment eindigt ondergeschiktheid en begint bedrog.

In dit verhaal worden we meegenomen in de gedachten van Shibata. Dit schetst een goed beeld van het werkleven in Japan, lees: lange, veeleisende dagen, en hoe Shibata als persoon is. Ze is eenzaam en beheerst in haar doen en laten.

In eerste instantie had ik het met Shibata te doen, omdat ongelijkheid een rechtvaardigheidsgevoel bij mij oproept. Zwanger zijn is schijnbaar een uitkomst om respectvol te worden behandeld. Shibata gaat dan ook helemaal op in haar ‘nieuwe rol’ als aanstaande moeder. In deze rol tikt ze het surrealistische regelmatig aan. Ik las dan ook vaak met een gefronst voorhoofd de bladzijden uit het boek. Medelijden maakte plaats voor onbegrip.

Als ik mijn medelijden en onbegrip aan de kant schuif, vind ik dit verhaal vooral sneu. Sneu om te lezen wat de Japanse werkcultuur vergt, sneu om iemand in eenzaamheid mee te maken. Ten tijde van haar zwangerschap voelt ze verbinding met andere aanstaande moeders en ervaart ze respect vanuit collega’s. Om die verbinding in stand te houden en respect te behouden, moet ze blijven liegen. Dat maakt het verhaal zeker interessant.

Door de absurditeit laat dit boek een indruk achter. Doen alsof je zwanger bent, is wat mij betreft geen geniale ingeving. Ik vind het vooral een teken dat je voor jezelf moet opkomen.