Een mooie familieroman waarin het tempo - voor mij - vaak te laag ligt

Ik had torenhoge (5⭐️-)verwachtingen van dit boek, maar ik merkte al snel dat ik mijn verwachtingen iets moest bijstellen. Dit boek is mooi, maar soms te traag.

Het begin van het verhaal komt direct binnen: een ongeluk dat het gezin, maar ook de kennissen uit de naaste omgeving van de familie MacBride, raakt. Ik was dan ook benieuwd hoe deze gebeurtenis het verhaal en de gezinsleden zou vormen. Die vorming kwam (voor mij helaas) pas na de eerste honderd bladzijden.

Tijdens de eerste hoofdstukken was het voor mij afzien, want ik vond het verhaal traag en op sommige punten zelfs wat saai. Toch herpakte het verhaal zich en wende ik aan het tempo. Alleen ben ik op geen moment van de traagheid gaan houden.

De outback is ver weg, maar de auteur bracht dit gebied dichtbij. De schrijfstijl is namelijk gedetailleerd en de kangoeroes springen - gevoelsmatig - langs je heen. Hoe westers Australië ook aanvoelt, ik weet nu ook zeker dat het leven daar niets is zoals ik dat zelf gewend ben. Van lange afstanden tot de voorzieningen; van de natuur tot het weer en de dieren. Dit inkijkje maakte het een leerzame leeservaring.

Het mooiste aan dit boek vind ik het al dan niet uitspreken van geheimen, of in dit geval - de waarheid. Het komt constant terug en het werd voor mij ook een moreel vraagstuk. Dit vraagstuk wordt, qua mooie dingen aan het boek, op de voet gevolgd door de personages die goed zijn neergezet.

Een leven zo ver ontpopte zich uiteindelijk tot een mooie, meeslepende familieroman.

*ik ontving dit boek als recensie-exemplaar. Dit heeft mijn mening niet beïnvloed.