Je kunt meer dan je denkt!

Dit debuut van David Persons smaakt absoluut naar meer. Een gemiste kans voor de uitgeverijen, want David gaf dit boek uit in eigen beheer. Een prachtig debuut..

Daan, de hoofdpersoon uit het verhaal, laat alles achter, zijn vader, zijn vriendin en zijn kat, om zijn heil in Las Vegas te zoeken. Hij wil uitzoeken of hij het in zich heeft als professioneel pokerspeler aan de slag te kunnen gaan. In Las Vegas wordt Daan niet alleen met het pokerspel geconfronteerd, maar ook met zichzelf. Dit klinkt zwaar en de inzichten die Daan opdoet zijn dat deels ook. David heeft het echter op zo'n manier weten te schrijven dat het niet zwaar voelt; je leeft zeker mee met Daan in zijn zoektocht, maar het blijft luchtig.

De vader van Daan, Daniël, is getroffen door een herseninfarct. Dit is niet niks natuurlijk en het herstel vraagt tijd en inspanning. Daniël heeft het hier moeilijk mee, begrijpelijkerwijs. Tijdens zijn revalidatie komt hij Piet tegen die wijze woorden spreekt “ Kom op, laat wat je niet kunt, niet in de weg staan van wat je wel kunt.”
Er zijn meer gedenkwaardige quotes te vinden in het verhaal, maar bovenstaande krijgt van mij een ereplaatsje; hier kan namelijk iedereen wel wat mee.

David verwerkt meerdere (soms pittige) thema's in zijn verhaal over Daan. De wijze waarop hij dit doet vind ik erg mooi. Het is realistisch. Hierdoor raakt het je ook als lezer; niets is over de top Erg prettige schrijfstijl. Het boek is verdeeld in meerdere delen en de delen weer in hoofdstukken. Geen onnodig moeilijk taalgebruik, maar gewoon een lekker toegankelijke stijl van schrijven. Heden en verleden lopen door elkaar heen, maar dit is absoluut niet verwarrend. . David Persons weet, mede hierdoor, de aandacht van de lezer vast te houden.
De personages komen tot leven tijdens het lezen van dit boek. Ik kreeg oprecht een hekel aan bepaalde personages. Dat zegt wel wat over de schrijfkunsten.

En ja, vanzelfsprekend komt het pokerspel uitgebreid aan bod. Is dit storend? Zelf heb ik niets met pokeren, maar het heeft mij absoluut niet belemmerd in het lezen, ook al zeiden de pokertermen mij niets.

Ik heb genoten van dit debuut. Het sprak mij extra aan omdat ik zelf gewerkt heb in een revalidatiecentrum en dus met eigen ogen heb kunnen zien hoe mensen binnen komen na bijvoorbeeld een herseninfarct en de vooruitgang die (sommigen) dan boeken. Het was heerlijk herkenbaar en dat maakte het lezen extra fijn!