Lezersrecensie
Owee aan zee! Iets voor jou?
" Maar jij gelooft vast niet in de malamander. Je denkt misschien dat een vismens nooit echt kan bestaan. En dat is prima. Hou jij het maar bij je ijsje en je ligstoelen. Dit verhaal is waarschijnlijk toch niets voor jou."
De schrijver van het boek, Thomas Taylor, vraagt me of ik wel wil verderlezen. Of dit boek wel iets voor mij zal zijn. Uiteraard ben ik in voor avontuur. Uiteraard spring ik met mijn volle inleving en verbeelding in Het geheim van de malamander.
Herbert Citroen is gevonden voorwerper in Het Grand Hotel Nautilus. Hij probeert voorwerpen terug bij de eigenaar te brengen. In zo een groot en oud hotel is het heel normaal dat gasten spullen achterlaten. Dan is het Herberts taak om de eigenaars te contacteren en die te herenigen met hun achtergelaten voorwerpen. Wanneer na 100 jaar de rechtmatige eigenaar zijn spullen niet is komen ophalen, dan mag Herbie die houden. Lady Kraken is de baas van het hotel. Zij zwaait de scepter vanuit haar hotelkamer. Ze komt amper naar buiten. Toch is ze van al het reilen en zeilen op de hoogte. De cameraluna stelt Lady Kraken in staat om alles te aanschouwen wat er in Owee aan zee gebeurt.
"... ze draait aan een koperen wieltje op een zwart bedieningspaneel dat aan de zijleuning van haar stoel vastzit. We zoomen in en het model van Meeuwings Eetcafé wordt groter, tot het bijna het hele tafelblad in beslag neemt. ..."
Op een dag verschijnt een uniek verloren voorwerp in Herbies kantoor; een meisje genaamd Violet Parma. Herbie ziet Violet terug kunnen herenigen met haar ouders als taak en helpt haar naar verloren voorwerpen/ aanwijzingen te zoeken. Haar ouders verbleven 14 jaar geleden in dit hotel en zijn sindsdien niet meer teruggekeerd. Geen gemakkelijke karwei voor Herbie.
Die taak wordt nog bemoeilijkt omdat er een angstaanjagende Bootshaakman jaagt op Violet. De twee weten niet waarom die kwaadaardige vent hen wil vangen. Ook de manager van het hotel, meneer Mollusk, is niet echt opgezet met de aanwezigheid van Violet. Een oude leeskaart brengt het duo naar de Oweese Leesapotheek. Van daaruit naar Meeuwings Eetcafé. Al snel ontdekken ze dat de verdwijning van haar ouders iets te maken heeft met het mysterieuze monster, de malamander. Schrijver Sebastiaan Aals heeft een ongezonde interesse in de zoektocht van Violet én de malamander. Wat is er toch aan de hand in Owee aan Zee?
*
*
In de zomer is Owee aan Zee een echte trekpleister. Het barst er van de toeristen. In de winter is het er koud, mistig, donder, nat en verlaten. Met dit spookachtige decor krijgt Het geheim van de malamander een sinister laagje. De personages zijn volledig in die sfeer en stijl; mevrouw Kraken, meneer Aals, mevrouw Fossiel ... Allen krijgen ze namen die je kan herleiden naar de zeewereld.
De magie is compleet wanneer zelfs de wenkbrauwen van dokter Thalassi meermaals een rolletje krijgen in het verhaal. Die soort kleine en grappige personificaties vervolledigen het verhaal helemaal.
" 'Laat die deftige stem maar zitten, Herbie', onderbreekt hij me, en hij laat zijn wenkbrauwen naar elkaar toe zakken tot ze één monsterlijke, harige rups vormen."
" De wenkbrauw van de dokter kruipt weer langzaam omhoog."
" Zijn wenkbrauwen wandelen van de ene kant van zijn voorhoofd naar de andere."
De kleine bevolking van Owee aan Zee is zeer intrigerend. Het mysterie rond de malamander, of hij nu wel of niet bestaat, de dappere Herbie en de onbevreesde Violet zijn uiterst fijne personages. Taylor heeft hiermee alles aan boord om er een behouden en spannende vaart van te maken. Zowel kinderen als iets minder jonge kinderen zullen hiervan genieten.