Een prima weglezer die ruim voldoende scoort op de feelgood-ladder

3,5 sterren

In 2014 debuteerde Charlotte de Monchy met haar debuut, Zes maanden zonder. En niet zonder succes. Lovende woorden en vergelijkingen met Jill Mansell worden sindsdien vaker dan eens in verband gebracht met deze Nederlandse feelgood auteur. Ondanks dat De Monchy zelf wat minder ‘in the picture’ is wat betreft social media, zijn haar boeken dat allerminst. Tegen beter weten in is inmiddels nummero zes in haar repertoire.

Wanneer Merle hoort dat haar Engelse hippie-oma haar huis op de rotsen van Cornwall heeft verkocht aan een investeerder, vreest Merle dat ze het slachtoffer is geworden van oplichterij. Tegen wil en dank reist ze af naar de Zuid-Engelse kust om polshoogte te nemen. Terug naar de plek waar ze als kind vele zomers doorbracht. Haar nog altijd even flamboyante oma is zich van geen kwaad bewust. Ze gaat, tot ongenoegen van Merle, zelfs opnieuw trouwen! Wanneer de vroegere pestkop uit het dorp, James Miller, de investeerder blijkt te zijn die oma heeft uitgekocht, wil Merle hem aan de tand voelen. Maar James is óók de kleinzoon van oma’s verloofde, wat de situatie ingewikkeld maakt.

Uniek aan de boeken van de Nederlandse De Monchy is dat ze zich veelal buiten Nederland afspelen. Dat onderscheidt haar titels van andere concullega’s uit eigen land. Vergelijkingen met een Britse schrijfstijl, zoals die van Jill Mansell, zijn daardoor snel gemaakt. En het is te begrijpen waarom. De Monchy heeft een beeldende schrijfstijl; de lezer voelt de sfeer van het Engelse dorpje en ziet alles levendig voor zich. In korte (soms ultrakorte) hoofdstukken deelt De Monchy het verhaal op in twee perspectieven. Enerzijds - en hoofdzakelijk - draait het om Merle en haar bezoek aan haar oma. Dat Merle en James in elkaars aanwezigheid een bepaald spanningsveld betreden, is duidelijk merkbaar. Hun wederzijds geplaag en gekibbel moet niet verward worden met sluiks geflirt. Anderzijds leert de lezer ook Jessie kennen; de huisarts van het dorp die moeite heeft met haar saaie bestaan en heimelijk terug verlangt naar haar spannende carrière in de grote stad. Tussen deze dames in bestaan enkele personages die de boel aan elkaar lijmen om het pittoreske dorpsleven kracht bij te zetten.

De personages hebben allemaal iets eigenaardigs, wat het palet aan karakters kleurrijk en authentiek maakt zonder dat het té bont wordt. Toch weet De Monchy de hoofdpersonen in Beter laat dan nooit niet helemaal goed uit de verf te krijgen. Merle heeft gedurende het hele verhaal iets stugs. Ze is terughoudend, soms zelfs wat kil als het om de situatie rondom haar oma gaat. Het ontbreekt Merle net iets teveel aan sympathie om je als lezer écht goed met haar te kunnen vereenzelvigen. Ook Jessie blijft wat ongrijpbaar. Haar verhaallijn leeft ietwat op een zijspoor, waardoor de toegevoegde waarde ervan soms troebel lijkt. De Monchy compenseert dit ruimschoots met een behaaglijke schrijfstijl. Hoewel de plot ietwat kabbelt en nergens écht een opruier krijgt, is haar toon vlot en vrolijk. Door de korte hoofdstukken leest het boek soepeltjes weg. Het feelgood gehalte is hoog, de setting authentiek. Al met al is Beter laat dan nooit een prima weglezer die ruim voldoende scoort op de feelgood-ladder.