Dat ene charmante sprankeltje ontbreekt

2,5 sterren

Soms heb je van die boeken, daar is technisch gezien niks mis mee; maar op de één of andere manier toch niks voor jou. Liefde op het tweede gezicht van Sally Thorne is dat voor mij. Afgaande op de romantisch ogende cover en de aanlokkelijke plot, belooft dit boek een prima feelgood te zijn. Thorne maakt die verwachtingen deels waar, maar ergens toch ook weer niet..

Ruthie is de tijdelijke manager van een resort voor bejaarden en is van plan om de nieuwe eigenaar te laten zien wat ze kan. Maar dan rijdt Teddy Prescott, de zoon van de eigenaar, op zijn ronkende motor haar leven binnen. Knap, met een wilde bos haar, tatoeages op beide armen en… dakloos. Een verwend en onverantwoordelijk rijkeluiszoontje, concludeert Ruthie. Van zijn vader mag hij in een van de huisjes op het terrein gaan wonen, maar alleen als hij ook meewerkt op het resort. Ruthie heeft nog wel een vacature: assistent van de steenrijke zussen Parloni, die ook op het resort wonen. Gegarandeerd dat hij binnen drie dagen huilend ontslag neemt en dus weer moet vertrekken.

Zo op het eerste oog is dit een prima plot voor een heerlijke feelgood, zeker. Eigentijds. Romantisch. Komisch. Wat wil je nog meer? Maar Thorne heeft de gewoonte om er tergend langzaam doorheen te gaan. Het verhaal komt heel moeizaam op gang; zo erg dat de verveling al snel dreigt toe te slaan. Het lukt Thorne maar net om de lezer bij de les te houden. Ze maakt gebruik van veel dialoog. Heel veel dialoog. Voor een verfilming op het witte doek, zoals bij haar debuut The Hating Game, op zich prima. Maar de lezer moet wel echt van slow pace houden, wil die zich daar met hart en ziel aan conformeren.

Ruthie is het typische ‘girl-next-door’ personage: met zo’n goedaardig karakter dat meteen door iedereen geliefd wordt. Ietwat doorsnee, getergd door kwellingen uit het verleden én heden. Als lezer gun je haar meteen de halve wereld. Zet daar die stoere hunk van een Teddy tegenover, en dan heb je een prima recept voor een romantische feelgood. Maar ergens druipt het cliché er ook wel een beetje vanaf: Ruthie is vooral erg onzeker en ongedurig. Ze mist af en toe wat pit en zelfvertrouwen. Ook Teddy is opgetekend als een dertien-in-een-dozijn tegenspeler. Stoer. Knap. Robuust. Vanuit het perspectief van alleen Ruthie, moet de lezer het vooral hebben van Ruthies beleving van zijn voorkomen. En dan is de lezer het snel zat om over haar peinzende dagdromen te moeten lezen. Vanuit Teddy zelf bekeken, krijg je als lezer weinig grip op hem. Dat maakt dat de match tussen de twee niet altijd gevoeld wordt. Er mist op de een of andere manier gewoon dat ene charmante sprankeltje.

Hoewel het concept ansich best potentie heeft, bezit Thorne niet het onderscheidend vermogen om écht uit te blinken. De spanningsboog blijft te laag. Langdradigheid ligt op de loer. Houdt de lezer van slow pace romance? Dan is dit boek het lezen best waard. Maar verwacht geen meeslepend charmesoffensief; want dat bevat dit boek zeker niet. Niet vanuit mijn ogen in elk geval…