Niet verrassend, wel leuk

Ondanks dat ik vaak niet van het zoetsappige ben, sprak de flaptekst van De Ademdief me zeker aan. De cover is trouwens ook prachtig en ik had mezelf voorgenomen wat dieper in Dutch Venture Publishing te duiken, vanwege mijn Jen Minkman fandom. Na het succes van Het Verdronken Land zit ook De Ademdief precies in mijn straatje. Samenvattend vond ik het leuk om te lezen, al was niet alles even verrassend. De schrijfstijl is prettig, het verhaal is spannend en het boek leest lekker weg. Het is ook niet een heel dik boek, dus perfect als en een readingslump voelt aankomen.

Waar ik een beetje van schrok is hoe hard en vuil Jagers over Ademdieven praten, helemaal omdat je als lezer nog niets gelezen hebt over dat Ademdieven echt iets fout doen. Daarom voelt het een beetje misplaatst en is het lastig het verhaal vanuit twee perspectieven mee te maken. De motivatie van de Jagers had voor mij dus wel ietsje uitgediept mogen worden. Daarnaast: het is niet de schuld van de huidige Ademdieven dat de vloek er is, dus waarom haten de Jagers de vloek niet? En ik snap niet waarom ze nooit getuigen achterlaten, helemaal omdat ze overal spionnen hebben. Als een groot deel van Nederland/de wereld er toch van op de hoogte is, dan maakt het toch niet uit dat er getuigen zijn? Dan moeten Jagers zelf toch ook zien dat zij de slechteriken zijn?

Disclaimer: ik ben geen fan van visioenen en ook in dit boek vond ik het niet per se iets toevoegen. Dat had denk ik ook wel op een andere manier opgelost kunnen worden die wat aannemelijker is. Ik ben er ook nog niet helemaal over uit wat ik van het 'onzichtbare lijntje' vind. Dat voelt ook een beetje makkelijk.

Laten we het even over die romance hebben (je voelt het vast al aankomen). Beetje overdreven dat Quinn meteen voor Thalia valt. Dat was zo gehaast, maar uiteindelijk vind ik het wel gaaf dat de Jager zich een prooi voelt. Maar hoezo drinkt Quinn alcohol? Lijkt niet echt bij de levensstijl te passen. Over de Jagercultuur gesproken: ik maak me er zelf in mijn boeken ook schuldig aan, maar Latijnse en Etruskische namen vond ik niet heel origineel, maar ik vind wel dat goden een interessante rol spelen. Ik kijk er dan ook naar uit in een volgend deel daar meer over te weten te komen.

Aan de ene kant merkte ik niet bijzonder veel verschil tussen het lezen vanuit Thalia of vanuit Quinn. Ze hebben niet echt ander taalgebruik ofzo, maar aan de andere kant is Jur bijvoorbeeld wel echt een onderscheidend personage met zijn weddenschappen. Heel leuk en het maakt hem menselijk. De plottwist rondom Quin zag ik al wel aankomen, maar de twist van Mia had ik niet verwacht. Helaas was die wel minder interessant dan ik gehoopt had, want intrige is wat minder mijn ding.

Dan wil ik het niveau van fantasy nog even bespreken, want ondanks dat dit verhaal zich grotendeels in Nederland afspeelt, zat er toch flinke fantasy in en dat is knap. Waar de ring zich verborgen houdt, vind ik wel wonderbaarlijk en meer ga ik daar niet over spoilen. Het is niet heel origineel maar leuk genoeg dat dat me niet uitmaakt. Ook de manier van magie bedrijven is gaaf en dan weer wel verrassend origineel. Wederom kijk ik ernaar uit daar meer over te leren. Ik snap het plan van de magische tunnel alleen niet helemaal. Het voelt een beetje overbodig ingewikkeld, maar ik hoop dat er meer achter zit. Gideon vind ik een leuk personage maar hij verzorgt wel wat quickfixes.

Kortom: leuk om te lezen, helemaal als je wat minder kritisch bent dan ik haha. Het is niet een heel ingewikkeld verhaal en dat was eigenlijk precies waar ik aan toe was. Ik ga sowieso meer van Miranda Peters lezen!