Helaas voorspelbaar en gebrek aan diepgang

Er zijn een aantal dingen die ik vreemd vind aan dit verhaal. Stach's personage is er bijvoorbeeld één van. Ik heb niet het idee dat hij echt een ontwikkeling doormaakt en het lijkt alsof de les is 'als je een grote mond hebt, nou, dan kom je er wel'. Hij is vaak onverschillig, impulsief, niet zo empathisch en dus rete brutaal. Zijn dat echt kwaliteiten die men in een koning zou zoeken? Daarnaast, als ik toch aan het zeuren ben, ik vind het overbodige gebruik van afkortingen niet fijn lezen (al voegde het bij het verhaal rondom de kerken oprecht van wat toe aan de sfeer). Ook maakt Jan Terlouw gebruik van lange ingewikkelde zinnen, wat voor mij niet had gehoeven.

Aan de andere kant vind ik de stereotypische ministers echt fantastisch. Heerlijk overdreven en origineel. De meeste opdrachten die Stach moet uitvoeren vond ik ook heel creatief. De schuifelende kerken is wel echt verreweg mijn favoriet, zo iets heb ik nog nooit gelezen. De draak zag ik een beetje aankomen, maar het einde dan weer niet. Jammer dat het boek begon met de vogels van Decibel, want dat is een van de opdrachten die ik het minst interessant vond. De granaatappelboom vond ik heel grappig, ik ben gek op woordgrappen. Het verhaal van Afzette-Rije vond ik ook fantastisch, om dezelfde rede, alleen was deze opdracht vrij voorspelbaar.

De legende van Pantaar brak mijn hard echt. Die opdracht ging niet eens een beetje hoe ik het verwacht had. Dat is denk ik wel het deel dat het best in elkaar zit van het hele verhaal. De karakterontwikkeling die Pantaar doormaakt, was wél meeslepend.

De sprong in de kussens had ik van mijlen ver zien aankomen en het hele personage van Kim had voor mij niet gehoeven. Het viel me sowieso op dat alle meisjes van rond Stach's leeftijd om hem leken te kwijlen. Daar ben ik niet zo van... Helemaal als Stach het zich niets aantrekt of hij hun gevoelens wel of niet kwetst. Als laatst de opdracht in Stellingewoude. Niet verrassend, maar wel een leuke afronding. Leuk dat iedereen aan het einde bij elkaar kwam en dat Stach's reizen zijn vruchten afwerpen. Al met al waren er veel creatieve dingen die ik wel aan dit verhaal kon waarderen, maar ook een aantal verhaallijnen waar ik niets mee had. Het was leuk om te lezen, maar het deed niets met me. Ik leefde niet met Stach mee en kon geen band met hem opbouwen. Dat is iets wat ik echt zoek als ik een boek lees. Vandaar dat ik dit verhaal maar 2 sterren geef.