Al Rose - Storyville, New Orleans

Leesjaar 8 oktober 2021
Al Rose – Storyville, New Orleans - Being an Authentic, Illustrated Account of the Notorious Red-Light District
The University of Alabama Press (Tuscaloosa) 1979

De fotograaf Ernest Bellocq wekte mijn belangstelling voor Storyville. Zijn foto’s van de daar werkzame prostituees, ten minste de karige hoeveelheid die niet is vernietigd of beschadigd, geven een inkijkje in een wereld die doorgaans gesloten blijft. Storyville, New Orleans van Al Rose had ik al eens doorgebladerd, vooral de foto’s van Bellocq, maar van lezen was het nog niet gekomen.

Rose wil in zijn boek een authentiek beeld geven van het Red Light District van New Orleans, bekend als Storyville. De naam komt van de lokale politicus Sidney Story, onder de bewoners stond het gewoon bekend als the District. Storyville bestond uit een aantal blokken waar het de prostituees niet verboden was om te wonen en werken. Zo werd het een concentratie van hoerenkasten waar madammen de scepter zwaaiden, pooiers rondhingen, professors de piano bespeelden en minderjarige maagden per opbod verkocht werden. Het mocht tussen 1 januari 1898 en de herfst van 1917, toen het district op last van de marine gesloten werd.

Het boek begint met de voorgeschiedenis en het ontstaan van Storyville. De verordeningen en juridische toetsingen rondom het ontstaan en einde van het district zijn als bijlagen opgenomen. Vervolgens worden een aantal karakteristieke figuren uit Storyville besproken en de belangrijke huizen en kroegen waar ze hun uren sleten. De muziek wordt kort besproken en gaat vooral over de carrières van de professors, zoals Tony Jackson en Jelly Roll Morton. Zij voorzagen de bordelen van de populairste en hipste pianomuziek. Joseph ‘King’ Oliver zette er zijn eerste schreden op het jazzpad. De plaatselijke kranten stonden vol sappige roddels over het district en in de Blue Books stonden de adressen van alle bordelen, handig voor de toevallige voorbijganger op zoek naar wat vertier en een platte beurs. Tot slot zijn er een aantal anonieme getuigenverslagen opgenomen van klanten, een madam en prostituees. Ze vertellen over de rauwe werkelijkheid, al heeft Rose de meeste interviews die hij afnam niet gebruikt omdat ze te expliciet waren of te weinig representatief.

Terecht of onterecht ongelezen?

Over de geschiedenis van Storyville kom je genoeg te weten. Het ontstaan van het district en de hoofdrolspelers worden beschreven en voor de fijnproever zijn de verordeningen en rechterlijke beslissingen die daarbij een rol speelden opgenomen. Interessant zijn ook de foto’s van het district en de dames en heren die er de klanten bedienden. In een overzicht van de bordelen en aldaar residerende madammen ben ik minder geïnteresseerd, daar kun je vooral als onderzoeker je voordeel mee doen.

Ondanks de aandacht die een aantal prominente figuren uit Storyville krijgen komt fotograaf Bellocq er bekaaid af. Zijn verhaal wordt minimaal beschreven en dat was voor mij toch een van de redenen om het boek met veel van zijn foto’s aan te schaffen. Ook het hoofdstuk over muziek had meer uitwerking verdiend. Rose ontkracht het verhaal dat Storyville de bakermat van de jazzmuziek was, maar het was toch een belangrijke ader uit de bron. Dat had mijns inziens meer aandacht verdiend. Graag had ik ook de andere getuigenverslagen gelezen, dan had ik zelf een oordeel kunnen vellen of ze representatief zijn of niet. Tot slot neemt Rose veel lange stukken tekst uit kranten over. Dat haalt het tempo uit het boek. Daar had een korte samenvatting of quote ter illustratie kunnen volstaan.

Storyville, New Orleans is een prima overzichtswerk voor lezers die meer willen weten over dit befaamde Red Light District en de mensen die er vertoefden. Wil je meer weten over de muziek en de plaats van Storyville in de geschiedenis van de jazz, zoek dan verder naar een boek dat daar specifiek over gaat. Ook als je meer wilt weten over de visuele kant van Storyville, bijvoorbeeld de foto’s van Bellocq, speur even door.

Mooiste zin

Throughout the entire period, while the city fathers passed ordinances, the rough, tough ‘ladies of the evening’, were attracting hundreds of flatboatmen, ‘Kaintucks’, and the assorted underworld types with which port cities have always been well stocked and were ‘processing’ them with assembly-line precision and then turning them out penniless into the dawn.