Richard Brautigan - A Confederate General from Big Sur

Leesjaar 24 september 2021
Richard Brautigan – A Confederate General from Big Sur
Canongate Books (Edinburgh) 2014

Als niet visser trok ik ooit het boek Trout Fishing in America uit de digitale boekenkast. Waar ik Richard Brautigan, de schrijver van dat boek, heb opgedoken weet ik niet meer. Vast via, via, via via. Ik heb er geen actieve herinnering meer aan. Het boek bleef wel voor altijd in mijn hoofd rondzweven. Over vissen op forel gaat het bijna niet, want Trout Fishing in America is ook een personage, een plaats, een gemoedstoestand. Vreemd genoeg om mij uitermate te bevallen. Omdat de Amerikaanse Burgeroorlog een plekje binnen mijn interesseveld heeft, lonkte A Confederate General from Big Sur al een tijdje.

Net als in Trout Fishing in America niet echt over vissen gaat, gaat A Confederate General from Big Sur niet over de Amerikaanse Burgeroorlog. Lee Mellon, een uitvreter uit de Zuidelijke Staten met een raar gebit en gebrek aan zuidelijke tongval door het lezen van Nietzsche, Schopenhauer en Kant, meent dat hij afstamt van generaal Augustus Mellon uit het leger van de Confederatie. Er zou zelfs ergens een standbeeld van hem staan, al weet hij niet waar. Deze voorouder vervult hem met grote trots. In de bronnen is de generaal echter niet te vinden. Aan het einde van het boek worden korte belevenissen van soldaat Augustus Mellon uit de Amerikaanse Burgeroorlog aan de hoofdstukken toegevoegd. Er zal dus een kern van waarheid zijn, die door de generaties heen is uitvergroot.

Lee trekt een tijdje op met Jesse. Ze wonen in San Francisco in hetzelfde pand dat van een Chinese tandarts is. Regen klettert er de hal binnen. Lee vertrekt richting Big Sur en probeert Jesse in een briefwisseling over te halen om ook naar Big Sur te komen. De liefde bindt Jesse aan San Francisco tot de bijen in zijn buik sterven en hij uiteindelijk naar Big Sur trekt. Ze wonen er in een hut bij een kikkerpoel. Later trekken Elizabeth en Elaine bij hen in. De kwakende kikkers worden tot zwijgen gebracht door een paar alligators. De op walmen wiet wandelende rust wordt verstoord door de geflipte verzekeringskoning Roy Earle (Johnston Wade), die midden in de nacht bomen omhakt om zijn sportauto aan het zicht van de instanties te onttrekken. Hij heeft een koffer met honderdduizend dollar bij zich. De groep is meer geïnteresseerd in de whiskey uit die koffer. Zijn belangrijkste bezit blijkt echter een granaatappel. Als de rust is weergekeerd en er op het stand aan de Grote Oceaan een zeemeeuw overvliegt eindigt het verhaal met 186000 eindes per seconde.

Terecht of onterecht ongelezen?

Als je meer wilt weten over de Amerikaanse Burgeroorlog, zoek dan in de kast non-fictie naar een mooie monografie of pak uit de fictie bijvoorbeeld The Red Badge of Courage van Stephen Crane. A Confederate General from Big Sur gaat vooral om het gevecht tussen feit en fictie, overleven in de grote slag tegen de maatschappij en alles dat er van je wordt verwacht.

De hut in Big Sur doet denken aan de hut van Thoreau in Walden. Big Sur is een cultureel kruispunt tussen Beats en Hippies, Jack Kerouac woonde er en in de jaren zestig werd er jaarlijks het Big Sur Folk Festivalgehouden met artiesten als Joan Baez, Joni Mitchell, Crosby, Stills, Nash & Young. Brautigan zit hier ergens tussen, hij schreef het boek in 1961. Binnen deze context past het verhaal over Lee en Jesse als vluchters uit het aangeharkte, conformistische Amerika, richting het ruwe bestaan aan de kust, waar zeemeeuwen vrij boven je hoofd cirkelen.

In korte hoofdstukken worden de beslommeringen van Lee en Jesse verteld, vol referenties aan cultuur en toch ook de Amerikaanse Burgeroorlog. De herhalingen in de tekst zijn wat mij betreft soms wat overdadig. De afwezigheid van een plot of een regulier einde stoort mij niet. De karakters, de situaties waarin ze belanden en het verhaal onder de oppervlakte, houden het verhaal levendig en voldoende interessant. Het is zeker een boek om nog eens te lezen.

Mooiste zin

I would join the sailors who can’t get laid, the old people who make those theaters their solariums, the immobile visionaries, and the poor sick people who come there for the outpatient treatment of watching a pair of Lusitanian mammary glands kiss a set of Titanic capped teeth.