Graeme Simsion – The Rosie Project

Leesjaar 9 juli 2021
Graeme Simsion – The Rosie Project
Simon & Schuster (New York) 2013

Een collega attendeerde mij jaren geleden op The Rosie Project van Graeme Simsion. Een digitaal exemplaar was snel gevonden. Het verdween even snel in de overvolle boekenkast. Ik vond het onlangs terug op een oude iPad.

De ideale vrouw vinden, daar kun je websites vol datingservices, Tinder en andere datingapps op loslaten. Je kunt ook gewoon naar de kroeg of, mocht je een paar goede pasjes op de dansvloer kunnen leggen, naar de disco. En soms kom je haar gewoon tegen. Zo hoop ik mijn vrouw ooit nog eens te vinden.

Don Tillman, een volgens een strikte dagplanning levende, sociaal onhandige professor in de genetica met wat trekjes uit het autistisch spectrum, probeert het met een enquête. Hij weet precies waar zijn ideale vrouw aan moet voldoen, maar al snel blijkt dat er geen vrouw is die de vragenlijst naar wens heeft ingevuld. Hij wil er zelf best wat energie in steken, zo leert hij dansen voor een vrouw die in de buurt komt van het ideaal. Dat er een verschil is tussen theorie en praktijk leert een gala-avond, waar de eerste dans totaal in het water valt. De lijst blijkt niet de sleutel tot het vinden van een vrouw, maar is voor Gene, de beste vriend en mentor van Don, een ideale vindplaats van vrouwen waarmee hij zijn landkaart aan bedpartners kan vervolmaken. Zijn open huwelijk met Claudia geeft hem er alle ruimte voor.

Dan staat Rosie ineens voor de neus van Don. Ze heeft de enquête niet ingevuld en is als buitenkansje door Gene naar hem doorgestuurd. Ze neemt direct het heft in handen en frustreert het geordende leven van Don. Dat ze rookt en drinkt maken haar ook al direct ongeschikt als potentiële partner. Toch blijft hij met Rosie bezig. Ze heeft hem verteld niet te weten wie haar biologische vader is. Dat kan een hele jaargang aan afgestudeerde artsen zijn. Haar moeder was nogal losbandig. Ze is jong overleden en heeft de naam van de vader nooit onthuld. Samen proberen ze op allerlei slinkse manieren aan DNA materiaal te komen van de mogelijke vaders. Dit vader project levert Don een ander beeld op van Rosie.

Soms is de ideale vrouw degene die voor je staat, ook is is het maar een barmeisje, soms is de echte vader degene die instinctief handelt bij gevaar. Soms moet je jezelf accepteren met alle weeffoutjes die je hebt en zeker geen pogingen doen jezelf om te vormen tot eendimensionale ideaalbeelden van het witte doek. Het zijn de lessen die Don leert, ondanks alle opgeworpen hindernissen is er aan het einde dan toch het eeuwige geluk. Als je elkaar maar accepteert.

Terecht of onterecht ongelezen?

De speurtocht naar de perfecte partner, biologische vader en uiteindelijk het hart van Rosie, is door Simsion vermakelijk beschreven. Het volgt de formule van een film en dat is niet vreemd, omdat het verhaal in eerste instantie ook als film is ontwikkeld. De overgang naar de speurtocht naar de biologische vader van Rosie is natuurlijk ingevoegd om de twee dichter bij elkaar te brengen. Als lezer wordt je keurig langs de bergen en dalen van de opbloeiende relatie gevoerd. Juist op het moment dat alles verloren lijkt en Don en Rosie elkaar definitief verliezen, volgt de allesbeslissende plotwending waarmee alles toch op zijn pootjes terecht komt.

De hoofdpersoon een lezing laten geven over Asperger, terwijl hij niet inziet dat hij zelf flink wat symptomen heeft die met dat syndroom overeenkomen is wat (onge)makkelijk. De jacht op het DNA van de mogelijke vaders wordt erg breed uitgesponnen. Het schuurt dat Don er, ondanks alle ethische grensoverschrijdingen, uiteindelijk voor geprezen wordt en niet wordt ontslagen. De verdenking van Gene als biologische vader wordt er erg dik opgelegd. Het is mij wat te doorzichtig. Tot slot wordt de fixatie met BMI door de overdaad vervelend.

Dat Rosie uiteindelijk de juiste vrouw is weet je op basis van de titel al, dus is geen verrassing meer. Is dat erg? Welnee. Het levert een paar prima leesuurtjes op. De sociale onhandigheden op afspraakjes, die Don zich vaak achteraf pas realiseert, de pogingen om aan DNA van de vaders te komen, de trage realisatie dat het met Rosie toch wel erg gezellig is en de poging om alle sociale onhandigheid te onderdrukken door zich te vormen naar de acteurs uit de favoriete films van Rosie, het is allemaal met humor en voldoende vaart in korte hoofdstukken opgeschreven. Wil je een vermakelijke romcom lezen, pak gerust dit boek uit de kast. Kijk je toch liever, dan is het nog even wachten op de verfilming.

Mooiste zin

In fact, her breasts were probably no more than one and a half standard deviations from the mean size for her body weight and hardly a remarkable identifying feature.