Toxische relaties

Voor Passie voor boeken mocht ik Vergeet me niet van Tessa Duncan lezen.

Tot nu toe heeft Tessa Duncan onder haar eigen naam Marita Spang en haar pseudoniem Marie Lacrosse historische romans uitgegeven. Vergeet me niet is Duncans eerste thriller. Deze handelt over heftige thema’s als mishandeling, huiselijk geweld, kindermisbruik, afhankelijkheid en hertraumatisering. Het is het eerste deel in de thrillerserie Het Canterbury-dossier.

In Vergeet me niet komen vrouwen terecht in een vicieuze cirkel van gedane en verbroken beloften. Soms gaan deze gepaard met huiselijk geweld en komen ze daar niet zonder hulp van buitenaf uit. Maar om die te accepteren moet er heel wat werk verzet worden. Het gaat vaak van kwaad tot erger tot er iets ‘breekt’ in het slachtoffer. Het is het verhaal van Samantha Harris die stelselmatig door haar man klein gehouden wordt en mishandeld. Hij weet het altijd goed te maken bij haar met een grote bos rozen en een doos bonbons. Als slachtoffer is zij niet in staat om bij hem weg te gaan, totdat het gruwelijk misgaat. We volgen Lilly in haar praktijk als psychotherapeut en haar patiënten Samantha en Vera. Lily ontpopt zich tot detective als zij ontdekt dat haar ex-patiënt Vera niet opkomt dagen op een afspraak en zelfmoord heeft gepleegd volgens de politie. Zij gelooft dit niet, duikt in het verleden van haar en komt tot stuitende ontdekkingen. Haar vroegere contacten bij haar vorige werkgever, Scotland Yard, ook wel MET genoemd in de volksmond, komen goed van pas. Haar zoektocht brengt haar, met gevaar voor haar eigen leven, naar de gevaarlijke achterbuurten van Londen.

Vanaf het begin weet Duncan ons bij het verhaal te houden door vanuit steeds wisselende perspectieven en tijdssprongen, de spanning en nieuwsgierig naar de rest op te bouwen. Het boek is opgedeeld in twee delen. Het eerste deel speelt in 2018 en eindigt met een cliffhanger. Het tweede gedeelte begint in augustus 1988 en eindigt in 2019.

Duncan heeft kwetsbare personages een naam gegeven en laat zien hoe omstandigheden een mens vormen. Lily heeft een moeizame relatie met haar moeder die voor haar dochter alleen een verzorgende rol ziet. Ze is het niet eens met het werk dat zij doet en verwacht dat Lily kinderen krijgt. Lily is niet goed tegen haar opgewassen en heeft het privé niet makkelijk na haar breuk met Dan. Ze verlangt nog steeds naar hem, maar is bang om weer gekwetst te worden. Hij is een man die dankbaar misbruik lijkt te maken van een onzekere vrouw. En Vera is het grootste mysterie, waarover we tijdens het lezen steeds meer aan de weet komen. Tijdens het lezen rijzen vragen op hoe overbelaste hulpverleners om kunnen/moeten gaan met cliënten die duidelijk hulp nodig hebben, maar deze niet op tijd krijgen of weigeren uit angst. Richting het einde loopt de spanning flink op en maken meerdere plottwists het extra spannend.

In haar nawoord licht de auteur toe hoe zij op het idee van dit boek kwam. De waargebeurde zaak van de jonge moordenaar Mary Bell, eind jaren zestig in Noord-Engeland intrigeerde haar. Dit riep afkeer en fascinatie op, door de dingen die zij in haar jeugd meemaakte. Facetten uit haar verhaal gebruikte Duncan om Vergeet me niet vorm te geven. Ooit begonnen als klinisch psycholoog gebruikte zij haar klinische en psychotherapeutische kennis om dit verhaal te construeren.

Vergeet me niet is een psychologische thriller, waarin voor toxische relaties en hertraumatisering een belangrijke rol is weggelegd.