Aangrijpend verhaal

Linda Jansma debuteerde in 2010 met Caleidoscoop en won daarmee de Schaduwprijs in 2011. Haar vierde thriller, Schuilplaats, werd in 2013 uitgeroepen tot beste Vrouwenthriller. Ze ontving meerdere nominaties voor haar psychologische thrillers die maatschappelijke thema’s bevatten. Jansma schrijft al sinds haar kinderjaren en beoordeelt ook manuscripten. Wat gaat er in het hoofd van een ouder om, als er iets met hun kind gebeurt? De grootste nachtmerrie wordt dan waarheid, het maakt ze wanhopig en radeloos. Maar bovenal kunnen ze keuzes maken die niet door iedereen begrepen worden.

In Vertel het niemand verdwijnen zeven dove kinderen en hun begeleiders spoorloos na hun schooluitstapje naar Blijdorp. Erica, het schoolhoofd, wil het eerst even aankijken als de bus te laat is en ouders ongerust worden. Het wordt meteen duidelijk dat ze iets te verbergen heeft, maar wat blijft lang onduidelijk. De politie die de zaak onderzoekt tast in het duister, totdat een van de ouders, Maura, een voormalig oorlogsfotograaf, het heft in eigen handen neemt en zelf op onderzoek uitgaat. Haar traumatische (werk) verleden wordt erdoor opgerakeld en zorgt ervoor dat ze handelt uit daadkracht en haar eigen veiligheid uit het oog verliest.

Het verhaal bevat meerdere verhaallijnen en wordt langzaam opgebouwd. Het wordt verteld vanuit steeds wisselende perspectieven van onder andere Maura en Erica. Dit draagt bij aan het opbouwen van de spanning, maar tegelijkertijd haalt het ook wel de vaart uit de plot. Mondjesmaat geeft de auteur informatie vrij over de belangrijkste personages die allemaal wat te verbergen lijken te hebben. We leren ze zo wel kennen, waarbij de flashbacks naar het verleden van Maura en Erica meehelpen. Meeleven met de ongeruste, bezorgde ouders gaat vanzelf. Ze reageren allemaal op hun eigen wijze op de angstaanjagende omstandigheden die slopend voor ze zijn en hun sporen nalaten. We voelen de soms hoogoplopende emoties, hun hoop, maar ook de wanhoop of er wel een goed afloop komt.

De filmische en gedetailleerde schrijfstijl van Jansma laat de lezer zich een voorstelling maken van hoe de kinderen met de situatie omgaan waarin ze terecht zijn gekomen. Zolang ze bezig gehouden worden en er te eten is, gaat het redelijk goed en zorgen ze voor elkaar. De manier hoe dove kinderen met gebaren met elkaar communiceren wordt goed over gebracht. Het gemis van niet kunnen horen wordt voelbaar wanneer ze vastgehouden worden. Hun begeleiders zijn inventief en proberen er het beste van te maken, maar blijven nadenken over hoe ze kunnen ontsnappen. Daarnaast weet de auteur te verrassen met onverwachte voorvallen. De inzet van sociale media is een punt van discussie tussen de jongere en oudere garde binnen de politie en laat duidelijk de generatiekloof zien. Het is een medium dat samen met de krant goed inzetbaar is om getuigen te vragen zich te melden.

Met Vertel het niemand heeft Jansma een aangrijpend verhaal geschreven waarin meerdere personages pijnlijke momenten herbeleven en geheimen hebben.
Ik mocht Vertel het niemand lezen voor Vrouwenthrillers en bedank De Crime Compagnie voor mijn recensie exemplaar.