Woorden die straffen

Met hooggespannen verwachting was ik begonnen in Vox, Een dystopische maatschappij in ontwikkeling, vrouwen die steeds meer onderdrukt worden en uiteindelijk tot een armband veroordeeld worden of erger als ze niet doen wat er gezegd wordt.. Dit zou best een spannende thriller kunnen worden.
Alleen ben ik teleurgesteld in de manier waarop het plot zich ontwikkelde.
100 Woorden per dag mogen praten en wat er gebeurd als een vrouw meer zegt? Dat krijg je als lezer mee en je merkt de verandering die dit met Jean teweeg brengt. Ze vreest voor haar dochter Sonia en ziet haar kinderen veranderen.
Kan ze in opstand komen?
De manier waarop Jean zich ontwikkeld is onrealistisch, maar past wel bij het verhaal, dat makkelijk leest, maar niet spannend is.

Het einde is op zich opmerkelijk met de "ontsnapping" van Jean uit de VS naar Italië en best vreemd. Er had veel meer in het verhaal kunnen zitten. Hoe het verzet zich tegen deze dystopische maatschappij ontwikkelde komt niet echt uit de verf.

De plotwendingen komen absurd en niet bij het verhaal passend over, dit vooral in de laatste 40 bladzijden. Nee, voor mij was Vox een teleurstelling.