Lezersrecensie
Verhaal vol emoties die het hart raken
In 2006 debuteerde Martine Kamphuis met de psychologische thriller Vrij. Met hoofdpersonage Wynona Post, ook wel WP genoemd, verschenen eerder Alibi, Spiegelbeeld, Zondebok, Sterrenstof en De leugenaar. Kamphuis schrijft niet alleen voor volwassenen, maar ook voor kinderen en jongeren. Ze won meerdere prijzen voor haar boeken. Ze werkt als psychiater en psychotherapeut, iets wat zich terug laat vinden in haar verhalen met de series rondom WP en Sanne. In De leugenaar valt veelvuldig de term Imaginair Rescriptin, een therapeutische techniek waarbij een traumatische herinnering in de verbeelding herbeleefd wordt en herschreven wordt naar een positievere uitkomst. De oorspronkelijke gedachtenis krijgt zo een minder beladen betekenis.
Door de ontdekking van het vreemdgaan van haar man neemt voormalig client Sylvia weer contact op met WP die inmiddels voor een tbs-kliniek werkt. In overleg met haar collega's mag WP haar een behandelingstraject aanbieden onder strikte voorwaarden. Langzaam begint de situatie uit de hand te lopen als Sylvia's dochtertje verdwijnt en zij WP steeds meer begint te claimen.
De proloog trekt de lezer meteen in het verhaal en maakt nieuwsgierig naar de rest. Als lezer puzzelen we mee in een uiterst verwarrende zaak waarin gevoelens belangrijk zijn. WP heeft als therapeut onbedoeld zaadjes in het brein van een verknipt persoon geplant die verstrekkende gevolgen hebben. Een deel van de plot wordt gevormd door de hernieuwde kennismaking tussen WP en Sylvia, waarbij de psychiater erachter komt dat zij haar cliënt onderschat heeft. Haar privéleven komt onder druk te staan, waardoor zij gedwongen wordt maatregelen te nemen.
Vanaf het begin is er een onderhuidse spanning die verder oploopt door het gedrag van Sylvia. We leren haar goed kennen en komen door de therapiegesprekken achter een deel van haar verleden dat haar gevormd heeft. De lezer kent Sylvia's gedachten en wordt deelgenoot van haar plannen. De interactie tussen beide vrouwen komt geloofwaardig over en waar in eerste instantie meegeleefd wordt met Sylvia gaat dit gaandeweg over in afgrijzen. Het is een kwetsbare, manipulerende vrouw met een zeer duistere kant. Toch is deze voorspelbaarheid van haar gedrag niet storend, maar maakt eerder nieuwsgierig. Ze heeft last van emotionele moodswings die beïnvloed worden door stressverhogende voorvallen en haar onderliggende traumatiek. WP leeft mee met haar cliënt en moet zorgvuldig afwegen wat ze tegen haar zegt.
Door de veelvuldige perspectiefwisselingen moet de aandacht erbij gehouden worden. Het tempo ligt niet hoog in het verhaal, wat verandert richting het einde als de vaart versnelt, net als de perspectiefwisselingen. Kamphuis weet inzichten te geven in de kwetsbaarheid van zowel behandelaar als cliënt. Ze brengt een actueel thema, wachtlijsten in de zorg in beeld, waardoor therapeuten zich in een hoek gedreven voelen en zich in allerlei bochten willen wringen om iemand te helpen. De afsluiting van De leugenaar is vrij abrupt en laat ruimte over voor een vervolg.
De leugenaar is een verhaal vol menselijke emoties die het hart raken en waarin personages onverwachte kanten van zichzelf laten zien.
Eerder verschenen op Vrouwenthrillers.
Door de ontdekking van het vreemdgaan van haar man neemt voormalig client Sylvia weer contact op met WP die inmiddels voor een tbs-kliniek werkt. In overleg met haar collega's mag WP haar een behandelingstraject aanbieden onder strikte voorwaarden. Langzaam begint de situatie uit de hand te lopen als Sylvia's dochtertje verdwijnt en zij WP steeds meer begint te claimen.
De proloog trekt de lezer meteen in het verhaal en maakt nieuwsgierig naar de rest. Als lezer puzzelen we mee in een uiterst verwarrende zaak waarin gevoelens belangrijk zijn. WP heeft als therapeut onbedoeld zaadjes in het brein van een verknipt persoon geplant die verstrekkende gevolgen hebben. Een deel van de plot wordt gevormd door de hernieuwde kennismaking tussen WP en Sylvia, waarbij de psychiater erachter komt dat zij haar cliënt onderschat heeft. Haar privéleven komt onder druk te staan, waardoor zij gedwongen wordt maatregelen te nemen.
Vanaf het begin is er een onderhuidse spanning die verder oploopt door het gedrag van Sylvia. We leren haar goed kennen en komen door de therapiegesprekken achter een deel van haar verleden dat haar gevormd heeft. De lezer kent Sylvia's gedachten en wordt deelgenoot van haar plannen. De interactie tussen beide vrouwen komt geloofwaardig over en waar in eerste instantie meegeleefd wordt met Sylvia gaat dit gaandeweg over in afgrijzen. Het is een kwetsbare, manipulerende vrouw met een zeer duistere kant. Toch is deze voorspelbaarheid van haar gedrag niet storend, maar maakt eerder nieuwsgierig. Ze heeft last van emotionele moodswings die beïnvloed worden door stressverhogende voorvallen en haar onderliggende traumatiek. WP leeft mee met haar cliënt en moet zorgvuldig afwegen wat ze tegen haar zegt.
Door de veelvuldige perspectiefwisselingen moet de aandacht erbij gehouden worden. Het tempo ligt niet hoog in het verhaal, wat verandert richting het einde als de vaart versnelt, net als de perspectiefwisselingen. Kamphuis weet inzichten te geven in de kwetsbaarheid van zowel behandelaar als cliënt. Ze brengt een actueel thema, wachtlijsten in de zorg in beeld, waardoor therapeuten zich in een hoek gedreven voelen en zich in allerlei bochten willen wringen om iemand te helpen. De afsluiting van De leugenaar is vrij abrupt en laat ruimte over voor een vervolg.
De leugenaar is een verhaal vol menselijke emoties die het hart raken en waarin personages onverwachte kanten van zichzelf laten zien.
Eerder verschenen op Vrouwenthrillers.
2
Reageer op deze recensie
