Niet weg te leggen 4,5*

Na het eerste deel, ‘Het laatste woord’, was ik al helemaal verkocht, en ook ʜᴇᴛ ᴇᴇʀsᴛᴇ ɢᴇʜᴇɪᴍ maakt die verwachtingen volledig waar. Vanaf het begin werd ik opnieuw meteen in het verhaal gezogen, een boek dat ik moeilijk kon wegleggen.

Het verhaal draait rond de verdwijning van Rosie, een driejarig meisje. Lucy Halliday wordt ingeschakeld, samen met haar politiehonden Iggy en Moss, in de hoop Rosie snel terug te vinden. Maar ondanks de inzet en de urgentie - de eerste cruciale uren zijn al voorbij - levert het onderzoek aanvankelijk niets op. Die machteloosheid voel je heel sterk.

Deze zaak raakt rechercheur Jack Ellis diep, omdat hij wordt teruggekatapulteerd naar zijn eigen verleden: op elfjarige leeftijd verdween zijn vriend Theo, die nooit werd teruggevonden. Die persoonlijke link geeft het verhaal extra emotionele impact en maakt het meer dan een klassieke thriller.

De geheimen binnen het gezin maken het geheel extra intrigerend. De ouders en Eddie, de oudere broer van Rosie, blijken niet volledig eerlijk te zijn. Hierdoor blijft het verhaal constant verrassen en groeit het wantrouwen: wie spreekt de nu eigenlijk waarheid?

Scarr neemt je bovendien niet alleen mee in een ingewikkelde vermissingszaak, maar laat ook het privéleven van haar hoofdpersonages echt tot leven komen. Dat geeft extra diepgang aan het verhaal en zorgt ervoor dat je nog meer betrokken raakt.

De schrijfstijl is vlot, beeldend en menselijk, en tegelijk heel toegankelijk. Scarr weet de spanning langzaam maar zeker op te bouwen, waardoor ik bleef doorlezen.

ʜᴇᴛ ᴇᴇʀsᴛᴇ ɢᴇʜᴇɪᴍ is - net als zijn voorganger - meeslepend en spannend, en voor mij opnieuw het bewijs hoe sterk deze serie met Lucy Halliday is. Absoluut een aanrader! Ik zou aanraden om te starten met 'Het laatste woord', zodat je geen enkele ontwikkeling mist.