Echte personages, geloofwaardig & menselijk

Dit is ondertussen al de twintigste misdaadroman rond Thomas Berg, en toch blijft het elke keer weer iets om naar uit te kijken. Omdat er maar één deel per jaar verschijnt, voelt het bijna als een weerzien met een oude bekende, en dat is ook precies hoe het leest. Thomas Berg is zo levensecht uitgewerkt dat het soms lijkt alsof ik hem persoonlijk ken.

Fotograag Michael De Angelis, wil koste wat het kost doorbreken als erkend fotograaf. Wanneer hij de kans krijgt om een expositie in Antwerpen te organiseren, grijpt hij die met beide handen aan. De vernissage lijkt een belangrijke stap in zijn carrière, maar het succes is van korte duur: de dag na de vernissage wordt zijn lichaam gevonden in het Meerdaalwoud, waar hij elke zondagochtend ging joggen.

Claes maakt een goede keuze door het verhaal te laten beginnen met de focus op Michael De Angelis en de periode die aan zijn dood voorafgaat. Zo leer je hem en zijn omgeving goed kennen waardoor je al snel begint te gissen wie uit zijn omgeving tot zoiets in staat zou zijn, en welke motieven daarachter kunnen zitten.

De rode draad in ʜᴇᴛ ᴏɴᴠᴇʀᴍᴏɢᴇɴ: een slipje met roze cupido’s dat in de broekzak van het slachtoffer wordt gevonden. Van wie dit is ontdek je als lezer als vrij snel. Het echte mysterie zit hem dus niet in het ‘van wie’, maar in het ‘waarom’: waarom zit dat slipje in de broekzak van het slachtoffer, en wie heeft hem vermoord?

Claes maakt een sterke keuze door het verhaal te laten beginnen met de focus op Michael De Angelis en de periode die aan zijn dood voorafgaat. Zo leer je hem en zijn omgeving goed kennen waardoor ik al snel begon met gissen wie uit zijn omgeving tot zoiets in staat zou zijn, en welke motieven daarachter kunnen zitten.

Voor Thomas Berg voelt deze zaak als het zoeken naar een speld in een hooiberg. Hij heeft geen duidelijk spoor, geen idee in welke richting hij moet zoeken, en de puzzelstukjes lijken maar niet op hun plaats te willen vallen. Dat maakt het onderzoek voor hem extra frustrerend, waardoor hij twijfelt aan zijn kunnen.

Zoals altijd bij Jo Claes gaat het niet alleen om de misdaad zelf, maar ook om de mensen erachter: hun ambities, geheimen en zwaktes. De personages voelen echt aan, Berg is geen onfeilbare speurder, en ieder heeft zijn twijfels en eigenheden. Dat maakt deze serie geloofwaardig en menselijk.