Mythisch & duister

‘De valhallamoorden’ is het tweede deel in de reeks ‘De Mythosmoorden’ van Alexander Olbrechts. Opnieuw krijgen we een duister verhaal voorgeschoteld waarin Leuven het decor vormt voor een reeks gruwelijke moorden. Elk slachtoffer wordt op een rituele manier toegetakeld, waarbij al snel duidelijk wordt dat de dader zich laat leiden door de Noordse mythologie.

Olbrechts spaart de lezer niet. De moorden zijn ronduit afschuwelijk en worden zeer beeldend beschreven. De humor die in ‘De heraklesmoorden’ voor luchtigheid zorgde, zit ook nu door het verhaal heen en dat werkt over het algemeen goed. Hoewel het verhaal knap in elkaar zit en de opzet duidelijk doordacht is, wist de schrijfstijl me minder te raken dan in het eerste deel. Sommige passages zijn te uitgebreid of voegen weinig toe aan het verhaal, waardoor het tempo af en toe vertraagt en simplistisch overkomt.

Aan de lay-out is duidelijk veel aandacht besteed, wat niet verwonderlijk is aangezien Olbrechts zijn boeken inmiddels zelf uitgeeft. Zo wordt elk hoofdstuk voorafgegaan door een symbool dat aangeeft vanuit welk personage het verhaal wordt verteld. Dit is inmiddels een handelsmerk van de auteur. Voor het verhaal voegt het weinig toe en binnen een misdaad- en thrillercontext voelt het eerder wat fantasy-achtig dan versterkend.

Wat dit deel sterk maakt, is de manier waarop spanning, psychologie en mythologie met elkaar verweven worden. Olbrechts weet waar hij het over heeft als het gaat daarover gaat. Het plot is slim opgezet en blijft de lezer met onverwachte twists prikkelen. ‘De valhallamoorden’ is zonder twijfel een solide thriller, maar voor mij blijft hij net achter bij de indruk die ‘De heraklesmoorden’ heeft nagelaten.