Realistisch & menselijk

In 'Kritiek' kiest Geert Meyfroidt bewust voor fictie, al is die onmiskenbaar gevoed door zijn jarenlange ervaring op intensieve zorgen. In het nawoord benadrukt hij dat het boek een roman is die teruggrijpt op situaties en dilemma’s die hij als intensivist van dichtbij kent. Als diensthoofd Intensieve Geneeskunde aan UZ Leuven weet Meyfroidt waarover hij schrijft, en dat voel je doorheen het hele boek.

De roman bestaat uit drie afzonderlijke delen, telkens verteld vanuit een ander perspectief. Het eerste deel raakte me het meest: het verhaal van de familie, en vooral dat van Lynn, de vriendin van Leon, die na een ernstig ongeluk op intensieve zorgen terechtkomt. Via haar blik ervaar je de machteloosheid, het wachten, de voortdurende onzekerheid, maar ook de kleine momenten van hoop die het verblijf op intensieve zorgen kleuren.

Het tweede deel volgt de arts. Hier schuift de roman dichter aan tegen de medische realiteit: beslissingen moeten snel genomen worden, twijfel is aanwezig maar mag niet verlammen, en achter elke handeling schuilt verantwoordelijkheid. Meyfroidt laat daarbij zien dat intensieve zorg geen solowerk is, maar teamwerk, waarbij artsen en verpleegkundigen voortdurend op elkaar afgestemd zijn. Vooral de rol van de verpleegkundigen komt mooi naar voren: zij vormen niet alleen een essentiële schakel in de zorg voor de patiënt, maar zijn ook een belangrijke steunpilaar voor de familie. Meyfroidt maakt scherp duidelijk dat een intensivist ook maar een mens van vlees en bloed is, met een gezin en kinderen, die onder hoge werkdruk soms noodgedwongen zijn eigen leven op de tweede plaats zet.

In het derde deel komt ook Leon zelf aan het woord. Zijn gedachten en indrukken zijn onsamenhangend en soms bevreemdend, wat goed past bij zijn toestand. Zo voel je als lezer hoe verwarrend de werkelijkheid voor hem is, en hoe anders dezelfde situatie beleefd wordt door een patiënt dan door de mensen errond.

Meyfroidt schrijft met aandacht voor de menselijke gevolgen van medische keuzes. Het boek leest vlot en stelt impliciet vragen over kwetsbaarheid, verantwoordelijkheid en de dunne lijn tussen leven en dood.

De verschillende perspectieven zorgen voor diepgang, terwijl de ervaring van de auteur het verhaal stevig verankert in de realiteit. Het resultaat is een boek dat niet alleen inzicht geeft in intensieve zorgen, maar vooral in de mensen die er, elk op hun manier, mee geconfronteerd worden.