Lezersrecensie
Stilte die blijft nazinderen
'De aanraking' is een klein boek in omvang, maar groots in zeggingskracht. Met weinig, maar uiterst weloverwogen woorden weet Guillaume Van der Stighelen een universum van emoties op te roepen. Guillaume Van der Stighelen schrijft ingetogen en precies: elke zin draagt betekenis, elke stilte spreekt.
Rouw wordt vaak beschreven als een proces, een weg met fases, houvast en tijd. Van der Stighelen doorbreekt dat kader. Wat als rouw niet alleen ontstaat door verlies, maar ook door een onthulling? Wat als de man met wie je drie kinderen grootbracht, vijf minuten voor zijn dood een bekentenis doet? Die ene zin, uitgesproken op het randje van het afscheid, herschrijft een volledig verleden.
Marthe blijft achter met méér dan alleen het gemis van Hans. Wat mij vooral raakte, is haar twijfel: wat was werkelijk, wat werd gedeeld, en wat bleek achteraf een illusie? Liefde, herinneringen en vertrouwen komen in een ander licht te staan.
Het grote huis vult zich met leegte. Alleen Robin is er nog, de jongste zoon, een nakomertje, een ongelukje. De tweeling Esther en Charles zijn het huis al uit en spelen slechts een beperkte rol in het verhaal; hun afwezigheid benadrukt de leegte waarin Marthe en Robin samen achterblijven. Robin draagt zijn eigen geschiedenis van pijn en ontwrichting, iets wat voortdurend voelbaar is.
Pas na Hans’ dood ontdekken moeder en zoon elkaar echt. In de stilte die volgt ontstaat er ruimte voor voorzichtig contact. Ik vond het opvallend hoe Van der Stighelen kiest voor kleine, aarzelende toenaderingen: geen grote verzoeningen, maar een blik, een aanraking, een moment van begrip.
'De aanraking' gaat voor mij over innerlijke verschuivingen. Over hoe een aanraking, een gedachte of een herinnering plots een andere lading krijgt. Het boek is sober, maar snijdt diep. Het confronteerde me met de fragiliteit van relaties en met de vraag of waarheid altijd bevrijdt, of soms juist verwoest. Het is een roman die niet verklaart, maar blootlegt.
Dit is een boek dat blijft hangen, als een lichte druk op de huid: nauwelijks voelbaar, maar onmogelijk te negeren.
De aanraking :
een poging tot contact,
tot herstel,
zonder garanties.
Rouw wordt vaak beschreven als een proces, een weg met fases, houvast en tijd. Van der Stighelen doorbreekt dat kader. Wat als rouw niet alleen ontstaat door verlies, maar ook door een onthulling? Wat als de man met wie je drie kinderen grootbracht, vijf minuten voor zijn dood een bekentenis doet? Die ene zin, uitgesproken op het randje van het afscheid, herschrijft een volledig verleden.
Marthe blijft achter met méér dan alleen het gemis van Hans. Wat mij vooral raakte, is haar twijfel: wat was werkelijk, wat werd gedeeld, en wat bleek achteraf een illusie? Liefde, herinneringen en vertrouwen komen in een ander licht te staan.
Het grote huis vult zich met leegte. Alleen Robin is er nog, de jongste zoon, een nakomertje, een ongelukje. De tweeling Esther en Charles zijn het huis al uit en spelen slechts een beperkte rol in het verhaal; hun afwezigheid benadrukt de leegte waarin Marthe en Robin samen achterblijven. Robin draagt zijn eigen geschiedenis van pijn en ontwrichting, iets wat voortdurend voelbaar is.
Pas na Hans’ dood ontdekken moeder en zoon elkaar echt. In de stilte die volgt ontstaat er ruimte voor voorzichtig contact. Ik vond het opvallend hoe Van der Stighelen kiest voor kleine, aarzelende toenaderingen: geen grote verzoeningen, maar een blik, een aanraking, een moment van begrip.
'De aanraking' gaat voor mij over innerlijke verschuivingen. Over hoe een aanraking, een gedachte of een herinnering plots een andere lading krijgt. Het boek is sober, maar snijdt diep. Het confronteerde me met de fragiliteit van relaties en met de vraag of waarheid altijd bevrijdt, of soms juist verwoest. Het is een roman die niet verklaart, maar blootlegt.
Dit is een boek dat blijft hangen, als een lichte druk op de huid: nauwelijks voelbaar, maar onmogelijk te negeren.
De aanraking :
een poging tot contact,
tot herstel,
zonder garanties.
1
Reageer op deze recensie
