Vlot & spannend

Met ‘De lucifermoorden’ zet Alexander Olbrechts zijn serie 'De Mythosmoorden' overtuigend verder. Na ‘De Valhallamoorden’ stond ik wat sceptisch tegenover dit derde deel, maar Olbrechts wist me hier volledig terug te winnen.

Wanneer in Tienen een lichaam wordt gevonden dat opgebaard ligt en bedekt is met zwavelpoeder, gaat al snel een alarmbel af: dit doet sterk denken aan de beruchte lucifermoorden van meer dan veertig jaar geleden. Wanneer er vervolgens nog branden uitbreken met exact dezelfde modus operandi, bestaat er geen twijfel meer. Maar wie zit hierachter? De oorspronkelijke dader zou immers bij de laatste brand om het leven zijn gekomen… of toch niet?

Omdat de feiten dateren uit de jaren ’80 en niets gedigitaliseerd is, moet het team diep in de archieven duiken op zoek naar oude dossiers. Dat levert aanvankelijk weinig op, waardoor ze aankloppen bij Ludo Vrijdags, die destijds betrokken was bij het oorspronkelijke onderzoek. Toch zit hier een kleine kanttekening. De inzichten die Ludo aanreikt, slaan soms wat door in de uitleg: er worden te veel kleine en weinig relevante details verteld die, na veertig jaar, niet altijd even geloofwaardig te herinneren zijn. Dat gaat hier en daar ten koste van de overtuigingskracht van het verhaal.

Ook in dit boek speelt Olbrechts opnieuw sterk met geschiedenis en bijbelse teksten, wat zorgt voor extra diepgang en zo bouwt hij de spanning goed op. De vlotte, toegankelijke schrijfstijl zorgt ervoor dat het verhaal aangenaam wegleest. Richting de plot wordt het steeds spannender, waardoor ik automatisch sneller ging lezen. Wees dus gewaarschuwd!

De lucifermoorden:
- prachtige cover
- spannend
- vlot geschreven
- en ik ben alvast benieuwd naar het volgende deel