Toeval versus planning

In dit verhaal volgen we Elke, een vrouw die gefascineerd is door statistiek en een hoofd vol statistische feitjes heeft. Wanneer ze haar man Ben stilaan behoorlijk beu raakt, begint ze te geloven dat ze met die kennis het noodlot een handje kan helpen. Niet door zelf iets drastisch te doen, maar door de kans op een ongeluk subtiel te vergroten. Met kleine, alledaagse ingrepen probeert ze hem langzaam richting een banaal huis-tuin-en-keukenongelukje te duwen. Voor Elke is het eigenlijk vrij logisch: als statistieken aantonen dat bepaalde situaties vaker tot ongelukken leiden, dan kan je die kansen ook bewust verhogen.

Bie van Laer brengt de hersenspinsels van Elke op een doordachte, vlotte en vaak hilarische manier tot leven. Als lezer krijg je een inkijk in Elke's hoofd en in de redeneringen waarmee ze haar plan voor zichzelf rechtvaardigt. Die redeneringen vertrekken vanuit cijfers en logica, maar voelen tegelijk absurd én verrassend begrijpelijk aan.

Doorheen het verhaal speelt deze auteur met kleine details. Het zit hem vaak in kleine gebeurtenissen die later onverwacht een grotere rol blijken te spelen. Daardoor ontstaan er verrassende wendingen en merk je hoe een ogenschijnlijk kleine handeling een hele kettingreactie kan veroorzaken. Tegelijk laat het verhaal zien dat het leven zich niet laat berekenen: toeval, emoties en andere mensen zorgen steeds weer voor chaos in Elke’s zorgvuldig opgebouwde plan.

Door de scherpe observaties, herkenbare situaties en ironische vertelstijl leest het boek erg vlot. Het is grappig, een tikje absurd en origineel. Naar het einde toe zwakt het verhaal wel een beetje af en verliest het wat vaart, maar desondanks laat Bie Van Laer duidelijk haar speelse stem horen en, hoewel het misschien niet helemaal mijn persoonlijke smaak is, blijft het een vermakelijke, bijzondere leeservaring.