Bijzonder debuut over ongelijkheid en racisme

Zo’n leuke leeftijd is de debuutroman van Kiley Reid (1987). Het kwam in december 2019 uit in de Verenigde Staten. Mede door de boekenclub van Reese Witherspoon stond dit boek hoog in de bestsellerlijsten. De Nederlandse vertaling kwam uit in juni 2020.

De Afro-Amerikaanse Emira werkt als babysitter voor het witte gezin Chamberlain. Als ze op een avond met de kleine Briar in de supermarkt is, beschuldigt een beveiliger haar van ontvoering. Emira voelt zich vernedert, maar wil het op film gezette voorval zo snel mogelijk vergeten. Alix, de moeder van het kind, wil Emira helpen om zaken recht te zetten.

Emira en Alix zijn elkaars tegenpolen. Emira is 25 jaar en heeft twee baantjes, die net genoeg geld opleveren om rond te komen. Ze staat op het punt om haar ziektekostenverzekering te verliezen, maar heeft niet de ambitie om ander werk te gaan doen. Alix is rijk en gewend om haar zin te krijgen. Ze is een succesvolle influencer, die vrouwen helpt om dingen voor elkaar te krijgen. Emira is echter iemand die moeilijk te beïnvloeden is. Wanneer blijkt dat beide vrouwen een gemeenschappelijke factor hebben in hun leven, verandert dit de hele dynamiek van hun relatie.

De vrolijke kleuren van de cover en de titel wekken de suggestie dat het om een luchtig en oppervlakkig boek gaat. Kiley Reid schrijft inderdaad op een lichte en sprankelende manier, maar ondertussen behandelt ze maatschappijkritische thema’s als racisme, klassenverschillen en ongelijkheid. Andere belangrijke thema’s zijn volwassenwording en de maakbaarheid en oppervlakkigheid van het leven. Dat maakt het helemaal een boek van deze tijd. Door de toegankelijke schrijfstijl wordt het nergens zwaar.

Het boek is ingedeeld in 28 hoofdstukken, die over 4 delen zijn verdeeld. Elk hoofdstuk is vrij kort, waardoor je vrij gemakkelijk je aandacht erbij kunt houden. Voor het grootste deel van het boek kabbelt het verhaal voort in een rustig tempo. Het verhaal is niet groots en meeslepend, maar alles is juist klein gehouden. Centraal staat de onderlinge relatie tussen Emira en Alix. Gebeurtenissen in het alledaagse werk- en privéleven van beide vrouwen wordt beschreven en de auteur neemt je mee in hun rijke gedachtewereld. In het begin heb je als lezer geen flauw idee waar het verhaal naartoe gaat. Maar langzaam krijgt het meer vorm en wordt toegewerkt naar de ontknoping.

De uitwerking van de personages is goed gedaan. Je leert de hoofdpersonen kennen, niet door wat ze zeggen, maar vooral door wat ze niet zeggen. Het zijn intrigerende karakters, waarvan de meesten niet echt sympathie oproepen. Op een subtiele manier komen verschillende vormen van racisme aan de orde. De auteur weet zich in te leven in deze personages, waardoor je meer te weten komt over de motieven voor hun gedrag en onbewust racisme. Dit geeft zeker stof tot nadenken.

Zo’n leuke leeftijd is een hedendaags verhaal over klassenongelijkheid en racisme en de invloed die dit heeft op de levens van de betrokkenen. Ondanks de gevoelige thema’s blijft het boek licht en luchtig door de schrijfstijl. Een bijzonder debuut.