De te gedetailleerde geschiedenis

Simone de Beauvoir en Elena Ferrante vonden dit boek een meesterwerk. Dat zie ik niet zo.
De eerste 100 pagina's boeiden me zeer maar daarna verzandde het verhaal al snel in eindeloos veel details, tot bladzijde 620. Je moet wel erg volhardend zijn om elke pagina te lezen. Dat doorzettingsvermogen had ik niet en waarom zou ik ook? Het is allemaal teveel van hetzelfde en dat boeit op den duur echt niet. Misschien is het gemak waarmee Morante vertelt een valkuil: je kunt wel een vlotte vertelstijl hebben maar als je weinig te melden hebt dan gaat het toch vervelen.

Centraal staan een Joodse vrouw met haar twee zonen. De oudste sympatiseerde met Mussolini en de jongste was het eindproduct van een verkrachting door een Duitse soldaat. Geen sprake van dat Ida deze vrucht zou laten weghalen. We schrijven de oorlogsjaren en een paar jaar ervoor en erna. Op zich voldoende aanknopingspunten voor een interessant en spannend verhaal maar dat pakte niet zo uit.
De oudste zoon, Nino, ontpopt zich tot een echte puber die allerlei streken uithaalt en de jongste, Useppe, wordt alleen beschreven als een allerschattigste peuter en kleuter. Useppe brengt vaak wat licht in de somberheid, net als de aandoenlijke genegenheid tussen Nino en de benjamin. Het leeftijdsverschil is ongeveer 14 jaar.

Morante zal zich hebben geïdentificeerd met Ida, aangezien ze zelf ook Joods was. Toch wordt Ida niet echt een vrouw van vlees en bloed, van diepe gedachten en gevoelens. Ze heeft het simpelweg te druk met overleven en haar jongste beschermen. Morante had er meer werk van kunnen maken.
Ieder hoofdstuk, met als titel een jaartal, begint met een overzicht van de belangrijkste gebeurtenissen op het wereldtoneel. Deze opsomming is niet functioneel omdat deze gebeurtenissen verder geen rol spelen in het leven van Ida en haar kinderen. Hun wereld beperkt zich tot Rome met naaste omgeving.

Dus ja, ik sluit me aan bij de vorige recensentes. Jammer dat de mensen die 5 sterren gaven geen beoordeling hebben geschreven.
Ik las de vierde druk, van 2023. De vertaling is van Frédérique van der Velde en die is vrijwel vlekkeloos. De foto op de voorkant van de vierde druk is prachtig en sluit naadloos aan bij de inhoud van het boek. Waarschijnlijk is de foto afkomstig uit de film die Luigi Comencini in 1986 maakte met Claudia Cardinale in de hoofdrol.
De geschiedenis is opgenomen in de lijst van 100 beste boeken uit de wereldliteratuur. Deze lijst is samengesteld door een aantal Skandinavische organisaties.
Overigens, bij de details over het boek staat dat de eerste editie van 1899 is. Hoe is zo'n domme fout mogelijk?!
Morante ( 1912 - 1985 ) voltooide dit boek in 1974.