Niet te pruimen

Als een boek de Pulitzer Prize heeft gewonnen dan moet je op je hoede zijn, net zoals wanneer een film wordt aangeraden door de VPRO.
Ik zou wel eens in het hoofd van Annie Proulx, de schrijfster, willen kruipen om mee te maken wat zich daar allemaal afspeelt. Waarschijnlijk heeft zij allemaal merkwaardig verbonden neuronen in haar hersenen die er voor zorgen dat zij een dik boek met wartaal kan vullen. Ze krijgt het vervolgens ook nog voor elkaar om het uitgegeven te krijgen.
Van de Nederlandse vertaling las ik de 21ste druk. Tien exemplaren per druk?
Hoe dan ook, voor mij niet te pruimen dus.
Ik berijd nog maar even mijn stokpaardje: hoe intrigerend ik het vind dat smaken zo extreem uit elkaar kunnen liggen, want het boek moet toch iets bijzonders hebben, anders zou ik niet bovenstaande wapenfeiten kunnen vermelden.
Laat ik tenslotte, geheel ten overvloede, vermelden dat ik het boek bij lange na niet heb uitgelezen maar wel passages heb gelezen verderop in het boek. Conclusie: het wezenloze gebabbel duurt bijna 400 bladzijden.
Ik moet er niet aan denken om die allemaal te lezen. Zonde van mijn tijd.