Every teenage girl

“Every happy teenage girl is the same, while every unhappy teenage girl is miserable in her own special way.”

Ik heb mezelf zo vaak tijdens het lezen afgevraagd wat ik er nu eigenlijk van vind. Wat kan ik zeggen over dit boek? Ik had echt geen idee, tot het einde, tot ik het boek uit had, had ik geen idee wat ik nu eigenlijk van dit boek vond.

Laat ik voordat ik verder ga, alvast even zeggen dat ik Anna Karenina niet heb gelezen. Ik heb ook de film niet gezien. Ik had voordat ik aan dit boek begon geen idee wat het verhaal precies is, nu ken ik de moderne hertelling ervan. Ik ben dit boek ook niet gaan lezen om de hertelling. Ik had zin in drama en ik had zo’n gevoel dat dit boek dat wel zou hebben.

En dat had het zeker, het begon met drama en het eindigde met drama. Ik vond het op een gegeven moment allemaal zo dramatisch, dat ik me begon af te vragen of ik nog wel zin had in drama. Het boek deed me een beetje denken aan Gossip Girl, een boek dat ik las toen ik jonger. Daardoor vraag ik me ook af of ik dit boek beter had gevonden als ik het had gelezen als ik jonger was.

De schrijfstijl van het boek is wel heel fijn. Je kunt merken dat ze gewend is om filmscripts te schrijven. (Dit kun je ook merken aan de films en tv-serie referenties, die in het verhaal zijn verwerkt) Het is duidelijk en zorgt op de een of andere manier voor kalmte (in tegenstelling tot de personages). Het is ook heel makkelijk door de omschrijvingen om de interiors voor je te zien.

Ik denk dat de schrijfstijl en dat ik wou weten hoe dit verhaal zou aflopen, dat ik toch maar bleef lezen. Want ik heb echt zo vaak afgevraagd hoe dit en dit nu weer kan gebeuren en dat dit toch echt niet hoort. Het vreemdgaan en het vele drugsgebruik, die in het boek voor kwamen, zorgde er toch echt wel voor dat ik twijfelde aan dit boek. Het was allemaal zo normaal, ik kon niet geloven dat zo normaal was. Ik begon me echt af te vragen of dit boek wel inhoud had of dat het alleen maar uit drama bestond.

Ik mocht Alexander vanaf het begin al niet. Eleanor haatte ik echt. Bea was grappig, maar daar was ook direct alles mee gezegd. Kimmie vond ik overdreven. Ze had duidelijk geen idee wat ze aan het doen was. Lolly was een leeghoofd en te veel bezig met haar uiterlijk. Steven is Steven. Dustin was oke. Anna was het typische voorbeeld van een meisje die niet zoals andere meisjes was. Ze hoorde ook nergens echt bij, wat best raar is. Vronsky vond ik beter dan ik had verwacht. Het was leuk om te zien hoe hij echt verliefd werd, ook al snapte ik niks van de aantrekkingskracht, die echt zomaar uit het niks kwam. Het boek zou een stuk korter zijn geweest als iedereen direct eerlijk tegen elkaar had gedaan.

Ik heb heel lang gedacht dat het alleen maar buitenkant was, alleen maar drama was, dat er geen character ontwikkeling was, geen diepere laag. Maar als dat zo was, dan had het einde me niet zo weten te raken. Het einde was ontroerend en zo anders dan ik had verwacht. Het laat je nadenken over liefde. Het laat zien dat de personages toch leren van hun fouten. Ik ben ook heel erg dol geworden op de band tussen Steven en Anna, hun steun voor elkaar is zo mooi om te lezen.

Ook praat dit boek over sociale druk, wat ik aan het begin niet had verwacht. Wat voor gevolgen, die druk op je zelfbeeld kan hebben, op je gevoel, dat je altijd het gevoel heb dat je maar een rol moet spelen en hoe het je ontwikkeling beïnvloed, omdat iedereen al bepaalde verwachting over je heeft, over hoe je moet zijn en je ouders ook nog eens eisen aan je stellen. Het laat zien hoe belangrijk het is om ook voor jezelf te kiezen, en niet alleen maar moet doen wat een ander van je verwacht.