“Together we could be so strong, but the gun has made us individuals.”

Dit boek heeft me iets gegeven om over na te denken. Het heeft me laten beseffen dat dit niet alleen fictie is, dat dit ook in het echt gebeurt. Het is gek. Je hoort er over in het nieuws, je weet dat ze in het echt ook gebeuren, maar ze voelen altijd toch wel ver weg. Tot je erover leest, tot je het meemaakt door de ogen van een personage, dan voelt het opeens heel dichtbij is. Het is niet de bedoeling dat je je hierdoor laat tegen houden om naar school te gaan of om naar buiten te gaan, maar het is wel goed om je soms te realiseren dat dit soort dingen dus ook echt gebeuren. Het laat je nadenken, het laat je realiseren dat er eigenlijk altijd gevaar op de hoek ligt, maar dat je wel gewoon door moet gaan met je leven leiden en er het beste van te maken, omdat het zoiets kwetsbaars, zoiets moois is, dat je het waard moet maken.

Dit boek is heftig. Het zit zo vol wanhoop en verdriet. Het is moeilijk voor te stellen dat dit echt gebeurt, op een plek waar je zo vaak bent geweest, waar herinneringen aan hebt. Een plek, die veilig voelt en dat ook hoort te zijn, maar dat nu totaal niet meer doet. Het is nu een plek van angst, een angst die altijd bij je zal blijven in een zekere mate. Je leest ook hoe er wordt gehandeld in dit soort situaties, door de docenten, door de politie, door scholieren. Hoe de een dapper wordt, hoe een ander alleen nog maar angst kent. Iedereen reageert zo totaal anders. Wat eigenlijk best interessant is.

Het is zeker een boek dat een impact maakt door het onderwerp waar het over gaat. Het is daardoor ook snel te lezen en moeilijk neer te leggen, omdat er zoveel dingen tegelijker tijd gebeuren. Dit boek is geschreven in het heden en het verleden, met veel perspectieven en korte hoofdstukken. Ik was in het begin bang dat je hierdoor de personages niet goed zou kunnen leren kennen. Maar dat is niet zo. Je leert over hun dromen, hun wensen, hun verlangens en hun relaties.

Toch voel ik me niet zo emotioneel betrokken bij de personages zoals ik had gedacht en ik denk dat dat toch te maken heeft met de manier van schrijven. Het voelt niet alsof je het verhaal door de ogen van een personage mee maakt. Het voelt niet alsof ie een van de personages bent. Je voelt je eigenlijk een buitenstaander, iemand die meekijkt naar wat er gebeurt, maar er zelf niet bij betrokken ben. Je voelt je niet emotioneel verbonden en dat miste ik toch wel. Het enige verhaal dat me echt heeft geraakt, was niet eens van een van de personages van waaruit we een perspectief lezen, het is van het broertje van een van de hoofdpersonage, Claire.

Ik heb “Voor ik loslaat” van dezelfde schrijfster ook gelezen en dit was ook niet helemaal mijn boek. Daar miste ik ook de verbondenheid met de personages, dus ik denk dat Marieke en ik gewoon niet zo’n goede combinatie zijn. Wat jammer is, maar wel gebeurt.

Het idee van dit verhaal is goed, het is ook belangrijk dat dit soort verhalen worden vertelt, maar ik denk dat er meer mee gedaan had kunnen worden. Je leert de personages alleen kennen door herinneringen, waardoor er weinig ruimte is voor ontwikkeling. Je maakt ze naast de herinneringen alleen mee tijdens de schieting, waardoor er niet veel diepgang is.
Ook is het verhaal heel eenzijdig. Ik denk dat het interessant zou zijn geweest als Tyler ook een perspectief in dit boen was geweest. Ik denk dat dat meer had kunnen toevoegen aan het verhaal. Tyler was doordat hij de schieter was het ergste personage van het boek, maar ook de meest gecompliceerde en de meest levende. Ik ben gewoon zo benieuwd naar wat hem drijft, hoe hij zo emotieloos kan zijn, waarom is daar niet dieper op in gegaan.

Het einde was een beetje te raden, maar het is nog steeds heftig om te lezen, ook al verwachtte je het. Ik blijf me ook af vragen of dit alles voorkomen had kunnen worden, als dit eerder gezien was. Iedereen kende hem (wat het eigenlijk nog erger maakt), iedereen had een bepaalde relatie met hem en toch zag niemand dit aankomen, toch had niemand door dat hij hulp nodig had?
Dat is iets waar ik nog steeds aan terug denk, weken na het lezen van dit boek.