“Choices are never easy. There are good and bad options, but the most dangerous is not make any choice at all.”

Dit boek heeft voor heel wat gemengde reacties gezorgd en ik snap dat ook eigenlijk wel. Het boek heeft zijn goede en slechte punten. Het is niet perfect, ik weet ook eigenlijk niet of het wel 5 sterren verdient, maar ik vond het fijn om weer terug te zijn in deze wereld met deze personages. De schrijfstijl leest ook lekker weg, dat ik vooral op basis van gevoel het boek hebt beoordeelt. Het boek maakte me blij en dat is eigenlijk het mooiste wat een boek kan doen, je blij maken en je raken, dat je het gevoel hebt dat je je echt in het boek bevindt en zelf het verhaal mee maakt. Vanaf de eerste pagina was ik weer terug in Sinteldaal. Het boek gaat ook verder waar het vorige boek geëindigd is, waardoor je direct in de actie begint.

Ik denk dat ik misschien dit boek wel beter vind dan het eerste deel, omdat de personages me beter liggen. Grey en Lia Mara zijn gewoon meer mijn type personages, omdat ik meer van mezelf in hen herken. Dit betekend niet dat ik niet nog steeds dol ben op Harper. Over Rhen ben ik even niet helemaal zeker. Ik was dan ook blij dat ze nog steeds beide een rol in dit boek spelen, omdat ik dat op de een of andere manier niet meer had verwacht. Soms miste ik zelfs Rhen of Harper’s perspectief. Ik had graag willen weten wat er in hun hoofd rond ging bij sommige gebeurtenissen in dit boek, vooral in die van Rhen. Hij leek wel een totaal ander personage in dit boek, wat ik erg jammer vond.

Wel maakt het me blij dat we in dit boek Jake en Noah beter leren kennen. Ze worden in dit boek echt bij personages, niet meer achtergrondpersonages. Ik ben ook benieuwd wat hun rol in het volgende en laatste boek gaat zijn. En Tycho, wat gewoon een schatje is.

Dit boek laat ook meer zien van de wereld, van Sinteldaal en het buurland, we leren meer over de verschillen van de landen, maar ook de overeenkomsten en de politiek. Dit boek is dan ook veel politieker dan het vorige boek. Het heeft invloed op elke keuze die er gemaakt word. Het maakt ook Lia Mara ook een interessant gekozen personage, alleen maar door wie ze is. Ik was dan ook blij met de reis, die in dit boek aanwezig is, waar de politiek even naar de achtergrond verdwijnt en de personages elkaar beter leren kennen en hoe het zorgt voor vertrouwen, vriendschap en meer... zonder dat het overweldigend wordt en het enige waar het boek om draait.

Het einde en dan vooral de epiloog was mijn minst favoriete deel van dit verhaal. Ik ben gewoon niet zo blij met de richting, die dit boek op gaat. De strijd is natuurlijk te verwachten, maar ik ben gewoon niet blij met de manier waarop het waarschijnlijk gaat. Maar hopelijk blijkt het toch allemaal anders te gaan en kan ik net zoveel genieten van het laatste deel als ik van dit deel hebt gedaan.