“Magic is forgetting the world was ever other than you willed it.”

Om eerlijk te zijn, was ik dit boek een beetje vergeten. Ik heb de vorige delen vorig jaar gelezen, maar aan deze ben ik nooit toegekomen tot nu toe. Ik kon wel merken dat het al lang geleden was dat ik de vorige delen heb gelezen. Ik kon me niet alles meer herinneren en moest zelfs nog namen op zoeken, omdat ik geen idee had wie dat ook al weer was. Maar ik kon me nog genoeg herinneren om het boek te kunnen lezen. Hoe verder ik kwam, hoe beter ik me het ook kon herinneren.

Toch las dit boek niet zo lekker weg als ik graag had gehoopt. De eerste 8 hoofdstukken vond ik eigenlijk niks. Het was alleen maar ellende. Het was allemaal zo naar. Er gebeurde ook wat, vrij vroeg in het verhaal, waarvan ik gewoon niet kon geloven dat het gebeurt was. Ik was er echt helemaal door in shock. Ik heb er zelfs door overwogen om te stoppen met lezen, maar dat heb ik uiteindelijk toch niet gedaan. Omdat ik bang was dat ik het anders nooit meer zou oppakken en dat zou zonde zijn, omdat ik wel heb genoten van de andere boeken. Ook al kon ik me niet meer helemaal herinneren waarom ik daarvan heb genoten.

Gelukkig begon het op een gegeven moment wel interessant te worden. Ook al bleef ik wel gemende gevoelens houden. Ik vind Vasia een leuk personage om over te lezen. Haar rol in deze wereld, de invloed die haar keuzes hebben op de rest van de wereld en hoe ze steeds meer zichzelf geworden is en steeds meer beseft wie ze echt is en wat zij wil, maar ook dat ze leert van haar fouten en accepteert dat ze niet alles kan veranderen. Ze is een intrigerend personage. Ik vond het ook interessant om meer over haar magie en haar geschiedenis te leren. Door haar bleef ik eigenlijk lezen. De reis door Middernacht was ook mijn favoriete deel van het boek. Het voelde echt zo betoverend.

Mijn probleem zat vooral bij wat er gebeurde in Moskou. Het was alleen maar ellende en ik was daar zo niet voor in de mood. Ik merkte dat ik daardoor gewoon geen zin had om te lezen, vooral Konstantin vond ik erg irritant. Ik vond hem in het begin nog wel interessant met zijn iconen, maar dat komt denk ik vooral omdat ik het er met Kunstgeschiedenis over had gehad. Ik snap wel dat het in het boek verwerkt is en dat het nodig is voor het verhaal, maar het is niet echt iets waar ik graag over lees.

Het einde was anders dan ik had verwacht. Ik had een andere soort eindstrijd verwacht, maar eigenlijk ben ik wel blij dat het niet zo was zoals ik het verwachtte, want dit was veel interessanter en spannender. Er werden ook veel meer strijden gestreden op hetzelfde moment. Het was interessant om te lezen hoe ze in elkaar verlopen. Het was sowieso wel interessant om te leren over Russische folklore en geschiedenis. De betoverende schrijfstijl maakt alles ook nog veel magischer. Ik denk ook dat je steeds weer nieuwe wijsheden kunt ontdekken, wanneer je het opnieuw leest.

Wat ik wel heel mooi vond aan dit boek was de familiebanden. Je volgt Vasia voor best een lange tijd in haar leven en ik vind het mooi om te lezen hoe de band met haar familie zich ontwikkelt. Hoe ze elkaar meer gaan begrijpen, hoe ze elkaar gaan accepteren, maar ook dat er dingen niet veranderen, zoals hun liefde voor elkaar en de drang om elkaar te beschermen, om alles voor elkaar te doen.

Oke, en nu ga ik op zoek naar het huis bij het meer om mijn eigen paard te vinden, want dit boek heeft er echt voor gezorgd dat ik een paard wil, maar wel zo’n paard. Als Vasia Solovey ooit zat word (niet dat ik denk dat dat gebeurt), dan wil ik hem wel.