“Books can’t live your life for you.”

Ik heb nog nooit een boek gelezen van een Japanse auteur, ik weet niet waarom, ik heb het gewoon nog nooit gedaan, maar dat verandert vandaag.

Dit boek klonk zo magisch en leuk, dat ik het gewoon wilde lezen. Maar het was zo anders dan ik had verwacht. Ik dacht dat dit een betoverend sprookjesachtig verhaal zou zijn, maar zo was het niet. Het had een aantal magische elementen zoals de pratende kat (die niet eens een schattige of vriendelijke kat was) en de plaatsen die ze door het boek heen bezochten, maar het had allemaal niet de magische sfeer die ik had verwacht. De toon was veel te serieus om het magisch te maken.

Het verhaal voelde ook repetitief aan. Alle vier de delen van het boek hebben iets gemeen en ze worden allemaal op dezelfde manier door Rintaro gered, dat je eigenlijk al wist wat je kon verwachten. Ook werden er veel klassiekers genoemd door het verhaal, wat me het gevoel dat de schrijver graag wou laten weten welke boeken hij allemaal kende, een beetje opschepperig. Ik zag ook niet echt de meerwaarde ervan in.

Je voelt wel de liefde voor boeken en lezen op elke pagina en het boek praat ook over problemen, die spelen in de boekenindustrie. Wat interessant is, maar ook zorgt dat het boek meer als een essay dan als een verhaal voelt. Het miste gewoon echt de hele sfeer. Het boek had wel een aantal leuke citaten over lezen. Misschien een beetje cliché, maar toch leuk.

Het boek heeft ook iets van 192 pagina’s. Wat best wel verfrissend is tussen alle intense en dikke boeken door. Maar in dit geval is het boek voor mij iets te kort. Het is natuurlijk fijn om een boek zo snel uit te lezen, maar het verhaal zou beter zijn geweest als het wat meer pagina’s had gehad, wat meer diepte had gehad.

Het was te kort om echt in het verhaal te komen en de personages te leren kennen, iets wat ik leukst vind in boeken. Ik hou van het gevoel dat we vrienden zouden zijn als we allebei in de echte wereld zouden leven. Ik hou van het gevoel dat we echt samen op reis zijn. In dit boek krijg je niet de tijd om je echt aan de personages te hechten, je leert alleen de basis van de basis kennen, waardoor de personages plat aanvoelen. Ik vond echter wel de vriendschap tussen Rintaro en Sayo leuk. Ik wilde er alleen meer van.

Hoewel ik dit boek niet zo leuk vond als ik wilde, wil ik toch meer boeken van Japanse auteurs ontdekken.