“How long will I live my life afraid of what-ifs?”

In het begin was ik nog niet zo onder de indruk van dit boek. Ik vond dat er vrij weinig gebeurde. De personages waren vrij standaard en het was duidelijk wat er zou gaan gebeuren tussen de twee hoofdpersonage. Het voelde als een klassieke YA novel. Maar ergens ben ik toch meer om het boek gaan geven.

In het begin van het boek ging het vooral om de behandelingen van Stella en Will. Door de behandeling leerde je ze eigenlijk kennen. Toen ontmoette ze elkaar en je wist al direct wat er zou gaan gebeuren. Heel toevallig waren ze ook nog tegenpolen, die allebei met een heel ander reden bezig waren met hun behandelingen. Het voelde allemaal een beetje te toevallig, maar dat veranderde allemaal toen ik verder in het boek kwam. Toen begon alles opeens op zijn plek vallen. Er was een diepere reden waarom ze zich zo gedroegen. Hierdoor vond ik het boek gelijk interessanter en begon ik Stelle en Will ook leukere personages te vinden. Het gaf ze wat meer inhoud. In het begin vond ik Stella maar bazig en controlerend. Ze bemoeide zich overal mee, ze maakte zich ook constant druk om haar familie in plaats van zichzelf. Will vond ik brutaal en ongeïnteresseerd. Opeens was al dat gedrag logisch en was het meer dan alleen maar een houding. Ik vond het vooral interessant hoe ze veranderende doordat ze elkaar beter leerden kennen.

Het verhaal begon niet meer alleen te gaan over de behandelingen. Het begon ook te gaan over gebroken families, vriendschap, rouwen, jonge liefde en hoop houden terwijl het voelt alsof de hele wereld tegen je is. Het gaat over een normaal leven willen, maar dat niet kunnen, omdat je beperkt wordt door je ziekte, door je eigen lichaam. En de mensen die het het best zouden begrijpen, daarbij kun je niet dicht in de beurt zijn. Dat lijkt me het ergste van dit alles, er niet kunnen zijn voor degene van wie je houdt, moeten toe kijken hoe die pijn lijdt en niks kunnen doen, omdat je afstand moet houden om jezelf te beschermen. Of niet samen kunnen zijn terwijl je verliefd bent. Dat lijkt me allemaal echt zo moeilijk.

Ik weet natuurlijk niet hoe realistisch dit boek precies is en of het in het echt ook zo gaat. Ik had een jeugdvriendin, die deze ziekte had, maar ik kan me niet herinneren dat het zo heftig was. Maar ik was toen ook nog vrij jong. Het kan ook zijn dat Stella en Will in een ander stadium zitten dan dat zij zit. Maar dit is zeker een goede manier om de ziekte onder de aandacht te brengen.

Het einde was wel minder sneu dat ik had verwacht. Hier en daar vond ik het ook wat cliche en simpel. Ik voel me ook minder geraakt door dit boek dan ik had verwacht. Wel heeft het me laten nadenken over wat leven de moeite waard maakt en wat nu echt leven is. Ook al is dat nog niet echt een goede reden om de regels te overtreden.