“Your black is not my black.”

“As we duel, as we chat, there’s an understanding that “your black is not my black” and “your weird is not my weird” and “your beautiful is not my beautiful” and that’s okay. It brings tears to my eyes if I think about it too long.”

Ik ben totaal geen gamer. Ik heb niet eens een spelletje op mijn telefoon staan. Omdat ik niet zo’n gamer ben, twijfelde ik of dit boek wel iets voor mij was. Het laatste boek wat ik heb gelezen waarin een game zat, daar was ik niet zo’n fan van. Maar gelukkig was dat met dit boek niet zo.

Ik wou juist dat deze game echt bestond, dat je het echt kon spelen. Ik zou er waarschijnlijk niet goed in zijn, maar het concept klinkt gewoon zo gaaf. Het boek is ook zo geschreven dat je je heel makkelijk kunt voorstellen hoe Slay er precies uit ziet, de gevechten, de werelden, de kaarten, je ziet het allemaal zo voor je. Over de kaarten had ik ook graag meer willen weten, de betekenis van de kaart in het spel, maar ook de geschiedenis waarop de kaart gebaseerd is, lijkt me heel interessant.

Net als lezen is het ook meer dan een game. Het is interactie, het is herinneringen en je ervaring samen delen met anderen. Het is een community, dat vond ik waarschijnlijk nog mooier dan de game zelf, hoe het mensen samen bracht en verenigde. Mensen van over de hele wereld met totaal verschillende achtergronden kwamen samen door Slay. De vriendschap tussen Keira en Cicada vond ik dan ook mooi om te lezen. Een vriendschap die door de game is ontstaan en gegroeid.

Maar dit boek gaat niet alleen over gamen en plezier maken. Het bespreekt ook serieuze onderwerpen, zoals de gaming cultuur, racisme en discriminatie. Ik ben niet black, en ik zal ook nooit begrijpen hoe het is om dat te zijn. Ook door dit boek niet. Maar ik kan er wel van leren en tot nieuwe inzichten komen, zoals ik door dit boek ben gekomen.