“If you think the story had a sad ending, it’s because it’s not over yet.”

De titel, yess. De achterflap roept me gewoon toe dat ik dit boek moet lezen. Het was alleen een heel ander boek dan ik had verwacht na het lezen van de titel, de omslag en de beschrijving op de achterflap.

Ik dacht dat ik een heel happy boek zou lezen, iets vrolijks, en het had wel zo elementen, maar had ook een serieuze toon, die ik niet had verwacht, maar die het boek eigenlijk veel beter maakt.

Het was daardoor een veel emotioneler boek dan ik had verwacht. Het ging heftige ontwerpen niet uit de weg, maar wisselde het wel af met luchtige en grappig momenten, waardoor het boek niet zo zwaar viel.

Het boek gaat over het doorbreken van vooroordelen, familie, relaties, jezelf openstellen naar anderen na een vervelende situatie. Het gaat over opnieuw beginnen en accepteren dat het soms nu eenmaal niet zo makkelijk gaat, maar dat je daar niet alleen in bent. Maar het gaat ook over houvast vinden in elkaar en geloven in de liefde.

Natuurlijk gaat het ook over boeken, het verhaal gaat tenslotte over twee schrijvers. Maar het is niet het grootste element in het verhaal, zoals ik eigenlijk wel verwacht had. Maar je wordt nog steeds mee genomen in het proces van hoe je een boek schrijft en hoe dat voor iedereen anders is.

Het was een boek dat me verraste met zijn verhaal, op een goede manier. Soms had ik alleen wel een beetje het gevoel dat de personages een beetje te veel om elkaar heen draaiden. Het verhaal viel daardoor een beetje in herhaling. Ook veroordeelde Januari Gus veel te snel in het begin, wat best wel irritant was.

Ik had wel verwacht dat dit boek vanuit Januari en Gus vertelt zou worden en niet alleen vanuit Januari. Toch ben ik op een goede manier verrast door dit boek en ga ik zeker meer boeken lezen van Emily Henry.