Het mooie aan lezen, vind ik...

“Jack is at the end of all my journeys.”

Toen ik dit boek voor het eerst zag, wou ik het boek al lezen. De omslag van dit boek sprak me gewoon ontzettend aan. Ik werd er vrolijk van. Toen wist ik nog niet eens precies waar dit boek over ging. Maar toen ik dat eenmaal wel wist, wist ik zeker dat ik het ging lezen. Ik heb nog nooit eerder een boek gelezen over een personages met het syndroom van down. Ik ben ook nog nooit eerder een boek tegen te komen dat ging over een personages met het syndroom van down. Wat ik eigenlijk best wel jammer vind. Ook al moet ik wel zeggen dat dit boek anders was dan in had verwacht.

Ik was er helemaal aan toe om iets schattige en liefs te lezen en ik dacht ook echt dat dit zo’n soort verhaal zou zijn. Dat was het in zekere zin ook wel. Maar er zat ook een minder leuke, eigenlijk nare wending in dit boek. Een wending, die ik eigenlijk wel had moeten verwachten, maar gewoon niet wou dat er ging gebeuren. Ik weet ook niet of deze wending wel echt nodig was geweest. Door deze wending ben ik anders over het boek gaan denken dan daarvoor.

De schrijfstijl van dit boek is erg simpel en kinderlijk. Iets waar ik in het begin wel aan moest wennen, maar waar ik later juist begrip voor ben gaan krijgen. Het past bij het verhaal. Anders zou het verhaal veel minder geloofwaardig zijn. Het is eigenlijk juist mooi om te lezen hoe ongecompliceerd de wereld is voor Rosie.
Door de kinderlijke en simpele schrijfstijl voelen de personage wel veel jonger aan dan ze zijn.

Waar ik wel moeite mee had, qua schrijfstijl waren de brieven van Jack en sommige dingen, die Rosie zei. Ook al snap ik wel dat het bij het verhaal past, maar ze waren soms best wel moeilijk om te lezen. Ik heb dyslexie, maar doordat ik veel lees, heb ik daar minder last door en kan ik net zo snel lezen als mensen zonder dyslexie, maar doordat de woorden expres verkeerd zijn geschreven, zijn ze voor mij toch wel wat moeilijker te lezen.

Maar verder is het verhaal makkelijk en snel te lezen. Ik voelde me heel erg begaan met Rosies verhaal en wou graag weten of het goed met haar zou komen. Ik vond wel dat het verhaal hier en daar wat langdradig voelde, en had het gevoel dat er veel herhaling plaats vond.

Rosie is ook het enige personage dat je echt leert kennen, omdat je haar de hele tijd volgt. De rest kom je maar vluchtig tegen. Maar gelukkig is Rosie wel een leuk personage. Ik vond het heel erg leuk om haar beter te leren kennen. Ze is lief, laat zich leiden door haar gevoel, geeft echt heel veel om Jack en is een echte doorzetter, ondanks haar angsten en haar handicap. Ze is ook een echte kletskous en begint met iedereen een gesprek. Ze is onschuldig en ziet nergens gevaar in, wat toch best wel voor problemen kan zorgen.

In het verhaal kun je ook merken dat iedereen anders naar Rosie kijkt vanwege haar handicap. Ze kijken niet naar haar, zoals elk ander meisje. Ze kijken meer naar haar handicap dan naar haar als persoon. Ze kijken of ze hulp nodig heeft, wat niet altijd verkeerd hoeft te zijn. Ze kijken naar haar als een doelwit voor plagerijen of erger. Ze kijken naar haar met vooroordelen. Ze kijken pas naar haar als persoon wanneer ze haar echt leren kennen.

Het is ook zo makkelijk om te oordelen over iemand. Soms doen we het zonder na te denken, zonder te luisteren. We oordelen op wat we zien of op wat we denken te kennen, uit eerdere ervaringen of uit verhalen van anderen. Maar eigenlijk kun je daar niet iemand op veroordelen. Iedereen is anders, en dat geldt net zo goed voor mensen met een beperking. Het is belangrijk om verder te kijken dan de beperking alleen. Door te luisteren, te kijken, te proberen te begrijpen. Je kunt pas oordelen als je het hele verhaal weet.

Dat vind ik dan ook een van de mooie dingen aan lezen. Lezen maakt het mogelijk om door de ogen van iemand anders te kijken, met een heel ander leven dan dat van jou. Het helpt je begrijpen en je meer open te staan voor anderen. Aan het eind van dit boek vind je ook een brief van de schrijfster, die vertelt over haar eigen ervaringen. Dit maakt voor mij het verhaal ook veel echter.

Net als de schrijfster ben ik het eens met dat iedereen het verdient om gehoord te worden en ik hoop dat er ook nog veel meer van dit soort boeken komen, die helpen dat mensen minder snel oordelen en elkaar beter leren te begrijpen.