Hooggespannen verwachtingen...

Als lid van de Hebban thriller leesclub was ik één van de gelukkigen die dit debuut van Tom Cooper mocht recenseren. Doordat er op de achterflap vele excentrieke personages werden omschreven, waren mijn verwachtingen hooggespannen. Vol enthousiasme begon ik te lezen, totdat ik het spoor al gauw bijster was. Juist de vele personages waren bij mij de oorzaak van een moeizaam begin. Boven elk hoofdstuk staat wel genoemd om wie het gaat, maar in het begin leek er geen einde te komen aan de opstapeling van veel losstaande personages. Gaandeweg wen je hier wel aan en heb je van die momenten waarop je denkt ‘ohjah die persoon’. Hierdoor is het niet een verhaal, eigenlijk verhalen, die je even luchtig tussen de bedrijven door leest. Je moet er echt even goed voor gaan zitten en dit boek het liefst binnen twee dagen uitlezen. Als je er teveel tijd tussen laat, zal je weer stukken terug moeten gaan lezen over wie de personages ook alweer zijn en waar ze op dat moment mee bezig waren. Dit geeft ook aan dat de meeste personages niet direct een gevoel bij je losmaken, waardoor je ze beter zou herinneren. Alleen Lindquist maakte een dergelijke indruk, waardoor hij voor mij het hoogtepunt van dit debuut werd.
Qua spelling was het prima, maar de zinsbouw liet soms te wensen over. Dan heb ik het over woorden die dubbel staan of in de verkeerde volgorde. Dit kwam gelukkig sporadisch voor (een keer of vier), maar stoort wel en komt gehaast over. Alsof er geen tijd was om het boek rustig te vertalen en nog eens na te lezen voordat het uitgebracht werd. Nog een ergernis die bij mij op kwam borrelen, was het woord ‘Barataria’. Dit woord leest dus echt niet prettig en zorgde ervoor dat ik daar elke keer stotterend bij bleef hangen.
Al met al vind ik dat de schrijver veel kansen heeft laten liggen. Vooral op het gebied van diepgang bij alle personages, want als je ze allemaal aparte hoofdstukken geeft verwacht je ook dat ze allemaal een grote rol spelen. Wanneer dit niet zo is, had je de andere personages ook steeds in ontmoeting kunnen laten komen met de enige hoofdpersoon van Lindquist. Dan is het niet nodig om ze hun eigen hoofdstukken te geven. Verder vond ik het erg jammer dat al die personages niet door een bepaalde grote gebeurtenis allemaal binnen dezelfde verhaallijn terecht kwamen. Ik had het erg mooi gevonden wanneer ze allemaal uiteindelijk verbonden waren met elkaar en dat hierdoor dan verhalen uit hun verleden meer zin hadden. Nu werd per personage wel verteld (opgedreund) wat ze vroeger allemaal meegemaakt hadden om de personages zelf een identiteit mee te geven, maar deze achtergronden werden niet van meerwaarde bij de sporadische ontmoetingen onderling. Het voelde hierdoor erg onaf, het plot was voor mij onbevredigend en nogal teleurstellend. Ook ontbrak er een vrouwelijke noot in het verhaal, dat maakte het soms eenzijdig. Er kwam in geen enkele verhaallijn een vrouw voor die van belang was voor het verhaal. Hier heeft de schrijver nog een kans laten liggen, in de vorm van de dochter van Lindquist. Zij had wat mij betreft een veel groter aandeel in het verhaal mogen hebben.
Kortom, voor mij was dit debuut merendeels een teleurstelling door de hoge verwachtingen die de achterflap teweeg bracht. Verder zal ik nog wel op dit boek terug komen, wanneer mijn vriend hem heeft gelezen. Misschien is het een boek wat beter in de smaak valt bij de mannelijke lezers en misschien ontdekt hij aspecten waar ik overheen gelezen heb.
To be continued….