Stroperig proza

Dingdong, wat een zwaar pakket. Even uitpakken maakt een hoop duidelijk. Dikke pil van 490 bladzijdes. Ik lees graag en veel, dus ik laat me niet afschrikken door de dikte.
De onheilspellende donkere cover spreekt gelijk enorm aan. Mooi kleurgebruik, welke terugkomt in de naam en titel van het boek. Deze heb ik vast binnen no-time uit.

Hoofdpersonage Toby is werkzaam op een pr en marketingafdeling voor een middelgrote kunstgalerie. Wanneer een veelbelovende tentoonstelling niet door kan gaan door onvoorziene omstandigheden en Toby bruut overvallen en mishandeld wordt in zijn eigen huis, ziet zijn tot dan toe succesvolle en eenvoudige leven er plotseling heel anders uit.

Tijdens zijn herstelperiode krijgt Toby ook nog eens verdrietig bericht van zijn oom Hugo, die nog in Ivy House woont. Aangezien overige familieleden hun handen vol hebben aan hun eigen drukke levens, besluit Toby met zijn vriendin Melissa in te trekken bij zijn oom. In het verleden heeft hij veel ideale zomers doorgebracht in dit huis samen met zijn neef, nicht en wisselende vrienden. Hierbij hield zijn oom Hugo zich vaak afzijdig, wat resulteerde in befaamde feestjes.

Wanneer er in de iep achterin de tuin een schedel wordt gevonden, verdampt het blije zomervakantie gevoel als sneeuw voor de zon. Rechercheurs trekken zowel het huis, de tuin als de betrokken familieleden compleet binnenstebuiten. Weg veilige haven, weg geborgen gevoel. Wie wist hier vanaf? Hoe lang ligt die schedel er al? Is iedereen wel eerlijk?

Je zou verwachten dat het verhaal vanaf dat moment in een stroomversnelling komt, maar zo voelt het niet. Het kabbelt voort en leest enorm stroperig. Het saaie werk van oom Hugo komt er ook uitgebreid in voor, wat voor mij geen toegevoegde waarde had. Als zijn werk eruit was gelaten, had niemand het gemist denk ik. Voegde niet echt wat toe aan het verhaal zelf. Voor mij was het teleurstellend dat het hele boek geschreven is vanuit Toby. Met hem had ik helaas weinig raakvlakken. Het was misschien mooi geweest als je sommige situaties vanuit meerdere personages te lezen kreeg. De spanning komt pas terug wanneer helemaal achterin de ontknoping te lezen is. Ik moest mij er echt toe zetten om dit verhaal verder te lezen. Als ik geen recensie moest schrijven, had ik dit boek denk ik al eerder aan de kant gelegd. Andere boeken op mijn leesstapel lonken meer. Niets aan te merken op de schrijfstijl van Tana French, heel prozaïsch. Vooral hoe ze de innerlijke strijd van Toby onder woorden kan brengen, heel mooi gedaan. Alleen zonde dat Toby mij verder weinig deed en er niet vanuit andere personages geschreven werd. De hoofdstukken waren ook erg lang, wat het tempo er voor je gevoel nog meer uithaalde. Achterop staan heel veel lovende commentaren van erkende schrijvers, wat mij doet twijfelen aan mezelf en mijn oordeel.
Maar de kernwoorden voor mij zijn helaas stroperig, traag, duister en eenzijdig.