Wanneer werk en privé elkaar te dicht raken

Wat mij als eerste opviel toen ik dit boek in handen kreeg, waren de scheve witte randen aan de zijkanten van de cover. Ik dacht eerst dat het misschien een printfout was. Na even opzoeken zag ik dat het zo hoorde. Ik vraag mij oprecht af, waarom?!
Verder erg mooie cover qua kleuren! Heerlijk theatraal met een bloederige handafdruk op het raam. Ik denk niet dat mijn schoonzusje dit boek moet gaan lezen, dan durft ze nooit meer naar haar werk in de tbs-kliniek.

Er is continu een gevoel van spanning aanwezig rondom hoofdpersonage Sanne. Zowel privé als op haar werk broeit er van alles onder de oppervlakte. Dit zorgt ervoor dat je gauw door wilt lezen. Wanneer zal die onderliggende spanning tot een uitbarsting komen en in welke vorm en waar? En natuurlijk vooral… bij wie?
Het verhaal bouwt mooi op, waarbij het privéleven van Sanne al gauw aansluiting vindt bij haar werkomgeving. Er zijn meerdere karakters die erg goed neergezet worden. Er wordt precies genoeg aandacht besteed aan ieders eigenschappen en gevoelens. Zodra ik een naam terug zag komen, wist ik gelijk om wie het ging en welke karaktertrekken bij hem of haar hoorden. Heel knap gedaan.
Vooral de persoonlijke groei van Sanne staat centraal in dit boek. Van onzeker en zichzelf wegcijferen, naar voor zichzelf en anderen opkomen. Doordat je zo meeleeft met Sanne, is zij toch wel mijn favoriete personage. Al werd ik ook erg nieuwsgierig naar de innerlijke wereld en beweegredenen van haar leidinggevenden Hedwig en Bas.
Er is geen sprake van een open einde. Het is rond, het verhaal is af. Bepaalde elementen komen terug om het gevoel van afsluiting kracht bij te zetten. Op de afgezaagde allerlaatste zin na, vind ik het een mooi einde.
De schrijfstijl is helder en de korte hoofdstukken lezen vlot. Je voelt aan alles de ervaring van de schrijfster binnen de psychiatrie/tbs in haar manier van vertellen. Dit maakt het verhaal erg geloofwaardig. Ze gebruikt hierbij niet te veel vakjargon, waardoor het goed te volgen is en je een echt inkijkje krijgt in de tbs-kliniek. Een inkijkje waarbij je een goed beeld krijgt van wat een dergelijke werkomgeving met mensen kan doen.
Wel struikelde ik als juf over wat spelfouten (op 8 pagina’s geconstateerd). Helaas ook al gelijk in de proloog. Plaatsing van dubbele woorden en onjuiste werkwoordsvormen (ik toetst?). Neem echter aan dat dit een proefdruk is die wij ontvangen hebben en dat deze onregelmatigheden al opgemerkt zijn door de redactie.
Ik wil verder niet zeuren, maar het boek is natuurlijk ook veel te dun.
Dit verhaal maakt mij zeker nieuwsgierig naar andere boeken van Martine Kamphuis.