Wat zit er onder het oppervlak van een sprookjeskasteel?

De voorkant van de Nederlandse vertaling laat een echt sprookjeskasteel zien. Het lijkt op het kasteel van Doornroosje in Disneyland. Roze en blauw, gezellige torentjes en vrolijk wapperende vlaggetjes. Maar gespiegeld zie je een duistere versie van dit kasteel. De doornstruiken zijn hoog en overwoekeren het gebouw, de kleuren zijn bijna weg en de torentjes lijken opeens spitser en agressiever.
Dit is precies waar het boek om draait.
Je wordt meegenomen in de sprookjeswereld van Het Koninkrijk, een fantasy-pretpark waarin gasten worden ondergedompeld in een wereld waarin alles mogelijk is en alles mooi en goed. Een pretpark waar ik zelf graag een kijkje zou willen nemen.
In dit pretpark wordt gebruik gemaakt van androïden: kunstmatig gemaakte mensen en dieren die zoveel op echte mensen en dieren lijken dat ze niet van de werkelijkheid te onderscheiden zijn. Toch zijn ze 100 % machine: ze hebben een mechanisch hart, blauwachtig bloed en draden in plaats van bloedvaten.
Eén van deze androïden is de hoofdpersoon in het boek: Prinses Ana. Prinses Ana woont met haar zussen in het kasteel van Het Koninkrijk en het is hun taak om de dromen van bezoekers waar te maken.
Dat deze gedroomde wereld niet zo mooi is als hij aan de buitenkant lijkt blijkt al snel, want het verhaal begint met een ondervraging na een rechtszaak. Hieruit blijkt dat Ana beschuldigd is van een moord.

Het boek vertelt het verhaal van Ana en wisselt tussen het heden en het verleden. Het maakt gebruik van verschillende formats, zoals ondervragingen, rechtbankverslagen, bewakingsbeelden (met foto's) en terugblikken op gebeurtenissen. Hierdoor leest het heerlijk afwisselend en lekker vlot. Ana stal al snel mijn hart. Ze is een androïde, maar ontwikkelt, tegen de verwachtingen in, gevoel. De schrijfster laat een mooi beeld zien van het gevoelsleven van Ana en haar verwarring over de wereld om zich heen. Langzaam komt Ana er achter dat de sprookjeswereld waarin ze leeft misschien toch wel meer lijkt op een nachtmerrie.

In het verhaal lijkt ook wat maatschappijkritiek verweven te zijn, zo wordt er af en toe negatief gerefereerd naar dierentuinen en dolfinaria waarin dieren worden opgesloten en tegen hun eigen natuur in moeten gaan. Daarnaast komt de vraag aan de orde: wanneer ben je mensenlijk?

Ik zag de ontknoping al een tijdje aankomen, maar de manier waarop verraste me toch nog. Voor mij had het boek iets eerder afgelopen mogen zijn, maar ik kan niet vertellen waarom omdat ik dan het einde verklap. Doordat het einde niet mijn einde was geef ik het boek vier sterren. En ik ben nu benieuwd naar Het rampzalige verhaal van jou en mij, het eerdere werk van Jess Rothenberg.