Ode aan Bryan

Ik mocht Loslaten doet pijn lezen via het Selfpubcafé van Shirley Pellikaan en Kim Verheugen.

Dit boek is een liefdevol en pijnlijk verslag van het leven van Bryan. Het gaat over een zoektocht naar hulp, de frustraties, de blijdschap en over de langzame realisatie dat het leven van dit jongetje kort zal zijn.

Al tijdens haar zwangerschap voelt Marianne dat er iets niet goed is met het kindje in haar buik. In eerste instantie wordt ze niet serieus genomen in haar gevoel, maar al snel blijkt dat het kindje wel degelijk een zeldzame afwijking heeft en dat de zwangerschap niet zonder risico is. Bryan wordt geboren met een teratoom, een gezwel dat uit stamcellen bestaat. Helaas blijkt dit gezwel niet het enige te zijn waarmee Bryan kampt. Als snel krijgt hij spastische aanvallen, spuugt hij veel en hard en heeft hij moeite met slikken. Vanaf zijn geboorte moeten zijn ouders de strijd aan om het leven voor Bryan zo aangenaam mogelijk te maken.

Ik zeg niet voor niets strijd. Marianne en haar man Marty worden lang niet door alle medici serieus genomen. Het feit dat zij 24/7 voor Bryan zorgen maakt volgens de artsen niet dat zij gelijkwaardige gesprekspartners zijn. Hun bijdragen, vragen en adviezen worden vaak niet serieus genomen en ze worden regelmatig ronduit onbeschoft te woord gestaan. Met verbazing las ik over onnodige onderzoeken, verkeerde medicijnen, onvriendelijke woorden, hardhandig gedrag en schreeuwende artsen.

De ouders leren hun kind steeds beter kennen en kunnen steeds meer en krachtiger vóór hun jongen gaan staan. Dit zorgt voor heftige confrontaties, maar ook voor een draaglijker leven voor een kleine jongen.

Naast alle narigheid beschrijft Marianne ook de mooie momenten met hun zoon; zijn pretogen, de momenten dat hij de slappe lach heeft, hoe hij de verpleging om zijn vingertje windt en natuurlijk de liefde die hij ontvangt van Marianne, Marty, zijn zus Sydney en zijn opa en oma.

Het is een vlot geschreven boek dat je met een lach en veel tranen leest. En dat dit een waar verhaal is maakt dat je niet anders kunt dan met respect kijken naar de familie die van dit korte leven toch iets moois heeft weten te maken.